Ο Παναθηναϊκός στον τελικό του Διηπειρωτικού και η μεγάλη ατυχία του Γιάννη Τομαρά
Ο Γιάννης Τομαράς μεταφέρεται εκτός αγωνιστικού χώρου μετά το εν ψυχρώ χτύπημα του Μοράλες
Στις 2 Ιουνίου 1971 στο Γουέμπλεϊ στο Λονδίνο είχε ανατείλει μια μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη. Ο Άγιαξ! Θα κατακτούσε και τα επόμενα δύο χρόνια τον τίτλο αποδεικνύοντας ότι ήταν ανίκητος στην Ευρώπη. Οι Ολλανδοί ως πρωταθλητές Ευρώπης επρόκειτο να αντιμετωπίσουν τους πρωταθλητές της Νότιας Αμερικής για να φανεί το ποια ήταν η καλύτερη ομάδα στον κόσμο που θα κέρδιζε το Διηπειρωτικό Κύπελλο το οποίο στις μέρες μετεξελίχτηκε σε Κύπελλο Συλλόγων με διευρυμένη συμμετοχή ομάδων.Μόνο που το πρόγραμμά τους ήταν ήδη επιβαρυμένο. Κάποιοι είπαν ότι ήθελαν ν΄αποφύγουν τη Νάσιοναλ από την Ουρουγουάη που φημιζόταν για το σκληρό της παιχνίδι. Ο Παναθηναϊκός ως φιναλίστ δέχτηκε να παίξει με τους Ουρουγουανούς. Αλλωστε τους είχε αντιμετωπίσει και λίγους μήνες νωρίτερα σε μια ευρωπαϊκή τουρνέ που έκανε η ομάδα από το Μοντεβιδέο.
Για εισπρακτικούς λόγους το πρώτο παιχνίδι έγινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη στις 15 Φεβρουαρίου 1971. Η ρεβάνς είχε προγραμματιστεί για τις 28 Δεκεμβρίου.
Οι «πράσινοι» δεν μπόρεσαν να νικήσουν και να βάλουν τις βάσεις της πρόκρισης. Έμειναν στο 1-1, αλλά η απώλεια ήταν ο τραυματισμός του Γιάννη Τομαρά ενός ελπιδοφόρου ποδοσφαιριστή στον οποίο είχε αδυναμία ο Φέρεντς Πούσκας. Ο Μοράλες του έσπασε το κνήμη και ουσιαστικά του έκοψε το ποδόσφαιρο.
Η Νάσιοναλ είχε νικήσει στον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες μία βδομάδα μετά τον ευρωπαϊκό τελικό (9 Ιουνίου) με 2-0 την Εστουντιάντες από την Αργεντινή.
Ο Λουίς Άρτιμε ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της εποχής του (Αργεντινός που ξεπέρασε τα 1000 γκολ στην καριέρα του) είχε μοιραστεί τη θέση του πρώτου σκόρερ στη διοργάνωση (10 γκολ) με τον Ραούλ Γκαστονόβο της Πενιαρόλ
Στην αντίστοιχη ευρωπαϊκή διοργάνωση ο Αντώνης Αντωνιάδης ήταν πρώτος σκόρερ με 11 γκολ.
Οι φωτογραφίες είναι από την εφημερίδα “Μακεδονία”. Κάντε κλικ επάνω τους για να διαβάσετε το ρεπορτάζ.
| Παναθηναϊκός | Νάσιοναλ | |
|---|---|---|
| Οικονομόπουλος | 1 | Μάνγκα |
| Τομαράς | 2 | Μπρούνελ |
| Αθανασόπουλος | 3 | Μάσνικ |
| Ελευθεράκης | 4 | Ούμπινα |
| Καψής | 5 | Μοντέρο Καστίγιο |
| Σούρπης | 6 | Μπλάνκο |
| Δημητρίου | 7 | Κουμπίγια |
| Φυλακούρης | 8 | Εσπαράγκο |
| Αντωνιάδης | 9 | Μανέιρο |
| Δομάζος | 10 | Αρτιμε |
| Κουβάς | 11 | Μοράλες |
| Προπονητής Φέρεντς Πούσκας |
Προπονητής Ουάσιγκτον Ετσαμέντι |
|
| Στο 21′ Δεληγιάννης αντί Κουβά και 60′ Βλάχος αντί Τομαρά. |
Στο 82ο Ντουάρτε αντί Εσπαράγκο |
| Διαιτητής Επόπτες |
Φαβίλι Νέτο (Βραζιλία) Χορμπαζαμπάλ (Χιλή), Μπαρένρο (Αργεντινή) |
|---|
| Σκόρερς | 48′ Φυλακούρης – 50′ Λουίς Αρτιμε |
|---|
| Κόκκινη | Μοράλες στο 59′ |
|---|
| Θεατές | 35.000 |
|---|
| Γήπεδο | Στάδιο Καραϊσκάκη’ |
|---|
| Απο τυπώματα 1 |
Ο Τάκης Χαραλαμπίδης έγραψε στην εβδομαδιαία εφημερίδα “Ομάδα“ Στο 49’ άνοιξε το σκορ ο Φυλακούρης. Χτυπήθηκε ένα κόρνερ από αριστερά. Ο Δομάζος έγινε κάτοχος της μπάλλας, προχώρησε λίγο και σέντραρε. Ο Φυλακούρης βρέθηκε αφρούρητος λίγο έξω από τη μικρή περιοχή κι “έπιασε” δύσκολη γυριστή κεφαλιά. Ο Μάνγκα και οι Μοντέρ – Καστίλιο δεν πρόλαβαν να επέμβουν, αλλά και η προσπάθεια των Μπρούνελ και Μπλάνκο το μόνο που έκαμε ήταν να στείλη την μπάλλα βαθύτερα στην εστία… Μετά τέσσερα λεπτά, η Νάσιοναλ ισοφάρισε. Σε γρήγορο συνδυασμό Κουμπίλια – Μινέιρο – Εσπάνγκο, ο τελευταίος βρέθηκε να μπαίνει στα καρέ με την μπάλλα στα πόδια. Μόλις οι Σούρπης – Καψής έκαμαν να κινηθούν προς το μέρος του, αυτός πέταξε την μπάλλα δεξιά στον εντελώς αμαρκάριστο Αρτίμε. Ο Αργεντινός κανονιέρης στοπάρησε ψύχραιμα και προχώρησε δύο βήματα. Την ώρα που προς το μέρος του έβγαινε ο Οικονομόπουλος, με δυνατό αριστερό γυριστό σουτ έστειλε τη σφαίρα στα δίχτυα, ενώ ο γκολκίπερ του ΠΑΟ κλόνιζε μάταια… |
|---|
| Απο τυπώματα 2 |
Με το δικό του στιλ έδωσε το κλίμα στοι γήπεδο ο Κώστας Ρεσβάνης Mε τον ήλιο στα μάτια, είναι ο τίτλος μιας γαλλικής ταινίας. Για να προβληθή στους ελληνικούς κινηματογράφους ο φιλμ ντύθηκε με κάτι “φλoγισμένα”, κάτι “καυτή άμμο” κ.λπ. * Σαν φιναλίστ του Κυπέλλου Ευρώπης προβλήθηκε ο Παναθηναϊκός σ’ όλο τον κόσμο. Κι έτσι τον υπολόγιζαν κι έτσι ήταν. Ο Άγιαξ αρνήθηκε να παίξη στους δύο αγώνες του “Κυπέλλου των δύο Ηπείρων” με τη Νάσιοναλ. Τη θέση του πήρε ο Παναθηναϊκός, που έγινε ξαφνικά – και για εγχώρια κατανάλωση – “εκμεταλλευτής ευκαιριών” και η Νάσιοναλ “κερδοσκόπος”. Δεν λείπουν φυσικά οι οικονομικές ωφέλειες, ούτε η προβολή. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι “ο ήλιος στα μάτια” δεν γίνεται “φλογισμένο κορμί”. Όταν φθάση κάποια άλλη ελληνική ομάδα – έστω κι έτσι – στον τελικό αυτής της διοργανώσεως, τότε θα περάσει σε δεύτερο ίσως πλάνο η πορεία του Παναθηναϊκού μέσα στο χρόνο που πέρασε. Ως τότε… Στις δέκα και κάτι, το πρωί της Τετάρτης, ο “ηλεκτρικός” άφηνε τους πρώτους φιλάθλους στον σταθμό του Φαλήρου. Με την ώρα ο τόπος έπαιρνε το γνώριμο χρώμα των μεγάλων συναντήσεων. Παρέες, φωνές, χαμόγελα αισιοδοξίας, προγνωστικά, αντιθέσεις, συμφωνίες. Και “σύνεργα” πλέον απαραίτητα: φωτοβολίδες, και κάθε είδους ηχητικά όργανα, πράσινα καπέλλα και περιστέρια… * Τα χέρια σφίχτηκαν, όπως τότε με τη Σλόβαν, την Έβερτον, τον Ερυθρό Αστέρα. Σφίχτηκαν και τα δόντια. Είκοσι δύο παίκτες χύμηξαν για το μεγάλο τρόπαιο. Νωρίς – νωρίς φάνηκε πως η τύχη θα γύριζε την πλάτη στα παιδιά με το “τριφύλλι”. Ο Αντωνιάδης έχασε γκολ, ο Δομάζος δεν έδειχνε κεφάτος. Κάτι σκούραινε στον ορίζοντα… * Πρώτα έφυγε ο Κουβάς, χτυπημένος από τον Ουμπίνια. Θόλωσε ο καθαρός αέρας του Φαλήρου. Το πρώτο ημίχρονο πέρασε άγονο… Το δεύτερο άρχισε με έκρηξη… Ο Παναθηναϊκός έτριξε τα δόντια στη Νάσιοναλ, μ’ ένα γκολ του Φυλακούρη. Λίγο πιο ύστερα, παγωνιά. Η Νάσιοναλ ισοφάρισε. Και τέλος σκοτάδι… * Εξήντα λεπτά ποδόσφαιρο παίχτηκε ουσιαστικά στο μεγάλο τελικό. Όταν ο Μοράλες άπλωσε με κακία το πόδι του τσακίζοντας την κνήμη του Γιάννη Τομαρά, όταν ο Κώστας Ελευθεράκης και ο Αντωνιάδη έκρυψαν το πρόσωπο με τα χέρια τους σαν ήρωες αρχαίας τραγωδίας, σπαραγμένοι από το τραγικό θέαμα, το οποίο είχε “λήξει”. Γιατί πώς να τρέξης έχοντας μπρος στα μάτια σου το κομμένο σχεδόν στα δύο πόδι του φίλου σου; Πώς να φωνάξης, όταν το μυαλό σου ταξιδεύη με το φορείο που πήρε τον αθλητή; * Όλα τελείωσαν πικρά. Δεν ήταν το 1-1, η σκέψη για τη χαμένη νίκη – που με λίγη τύχη και προσοχή θα γέμιζε χαρά τους Έλληνες φιλάθλους (όλους;). Ήταν η αλλοιωμένη, από το σκληρό ατύχημα, ατμόσφαιρα. * Όμως, ο Παναθηναϊκός θα ταξίδεψε στη μακρινή Ουρουγουάη. Και θα παλαίψη για τη νίκη. Γυρίζοντας ίσως φέρει το μεγάλο κύπελλο. Που δεν θα πρέπει να κορνιζαριστή στην “Αίθουσα Τροπαίων”. Στην κορυφή του Λυκαβηττό ίσως είναι η προτιμότερη θέση! |
|---|
Ο πρώτος ευρωπαϊκός αγώνας του Παναθηναϊκού
Το καλοκαίρι του 1960 ο Παναθηναϊκός πανηγύριζε την κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος Α’ εθνικής. Είχε επτά ολόκληρα χρόνια να κερδίσει πρωτάθλημα και τώρα που η ιστορία της Α’ εθνικής άρχιζε οι «πράσινοι» ήθελαν να εγκαινιάσουν τη δική τους εποχή.
Αυτός είναι και ο λόγος που το καλοκαίρι του 1960 πρόστρεξαν στον Χάρι Γκέιμ τον Άγγλο προπονητή με τον οποίο είχαν κατακτήσει το πρωτάθλημα της περιόδου 192-53, το τελευταίο δηλαδή πριν την καθιέρωση της Α’ εθνικής.
Ο Γκέιμ έδινε και πάλι εξετάσεις νωρίς νωρίς. Ως πρωταθλητής Ελλάδος ο Παναθηναϊκός ριχνόταν με πολύ τρακ στη μάχη του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Σε μια εποχή που οι μόνες επίσημες διεθνείς διοργανώσεις ήταν αυτές της εθνικής ομάδας και οι εφτάρες από τους αντιπάλους της κόντευαν να γίνουν ρουτίνα οι «πράσινοι» έπρεπε να παίξουν κατ’ αρχήν για την αξιοπρέπειά τους, να μην διασυρθούν κι έπειτα για την εμπειρία.
Η στιγμή του γκολ της Χράντετς από τον Σόνκα στο 88ο λεπτό. Διακρίνεται ο τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού Βουτσαράς που δεν καταφέρνει να βρει τη μπάλα.
Η πρώτη συμμετοχή του Παναθηναϊκού στο Κύπελλο Πρωταθλητριών συνοδεύτηκε από τύχη. Πρόκριση χωρίς αγώνα στον α’ γύρο. Και στη συνέχεια, στον β’ γύρο αντίπαλος η Χράντες του Κράλοβε στη Κρακοβία στην τότε Τσεχοσλοβακία. Ο Λόρις Θεοφάνης σε προσπάθειά του από το πρώτο επίσημο ευρωπαϊκό αγώνα του Παναθηναϊκού στη Τσεχοσλοβακία
Το πρώτο ματς έγινε στις 6 Νοεμβρίου 1960 στο Κράλοβε. Το ποδόσφαιρο της χώρας ήταν σε πολύ υψηλότερο επίπεδο από το ελληνικό και η πρωταθλήτρια της χώρας λογικό είναι να ήταν καλύτερη της πρωταθλήτριας Ελλάδος.
Ο Χάρι Γκέιμ στο Κράλοβε έδωσε το σύνθημα «προσοχή στην άμυνα» κι η αμυντική τακτική των «πρασίνων» απέδωσε μέχρι το 87ο λεπτό. Μέχρι τότε το μηδέν συνόδευε τις προσπάθειες και των δύο ομάδων. Μόνο που τότε έγινε το λάθος. Η μπάλα από τη προσπάθεια του Τσίκοφ χτύπησε στο πόδι του Βουτσαρά και του Τζουνάκου κι έφθασε στον σέντερ φορ Σόνκα ο οποίος έστειλε τη μπάλα στο άδειο τέρμα.
Αυτό το γκολ στάθηκε μοιραίο, αφού η ρεβάνς στη Λεωφόρο έληξε χωρίς γκολ κι η Χράντετς πήρε τη πρόκριση.
Η «Ομάδα» για το ματς
Η εφημερίδα έδωσε λίγες μέρες αργότερα μια γλαφυρότατη περιγραφή του απεσταλμένου της, ο οποίος – δυστυχώς – δεν αποκαλύπτει ποιος είναι. Και γράφει:
Κάτω από τον μολυβένιο ουρανό της Βοημίας, έντεκα παιδιά με πράσινες φανέλες άφησαν, στο γήπεδο του Χράντετς Κράλοβε, τον χαιρετισμό του ελληνικού ποδοσφαίρου στο τσεχοσλοβακικό.Για τους φιλάθλους της μικρής βοημικής πόλεως η εντύπωση από τη γνωριμία με τον πρωταθλητή Παναθηναϊκό έμεινε πολύ ζωηρή. Επί 89 λεπτά οι φίλαθλοι αυτοί έβλεπαν μια ευκίνητη, τεχνική, δυνατή και άκαμπτη ομάδα να τους έχη αφαιρέσει κάθε ελπίδα νίκης της δικής τους πρωταθλήτριας. Τόσο που, όταν ένα λεπτό πριν απ’ το τέλος η νίκη έρριξε ξαφνικά την εύνοιά της στη Σπάρτακ, οι άνθρωποι αυτοί να μην πιστεύουν σχεδόν στο αποτέλεσμα. Έντεκα τριφύλλια πάνω στο χορτάρι του Χράντετς, που κινούντο σε δαιμονιώδη ρυθμό, έχουν αιχμαλωτίσει τις σκέψεις των Τσέχων φιλάθλων για τη ρεβάνς των Αθηνών. Ο φόβος για τον αποκλεισμό της τσεχοσλοβακικής πρωταθλήτριας, ύστερα από το φτωχό 1-0 του Κράλοβε και την άριστη εμφάνιση του Παναθηναϊκού, απλώθηκε σε σεβαστές διαστάσεις.
Μπροστά σε 18.000 θεατές άρχισε ένας αγώνας που άξιζε πολλά και που για το ελληνικό ποδόσφαιρο ιδιαίτερα στάθηκε σαν ευκαιρία μιας τιμητικής διεθνούς προβολής.
Για τους παίκτες της Σπάρτακ και για τους οπαδούς της παρά λίγο να είναι οδυνηρή η πρώτη εμπειρία τους από το ελληνικό φουτμπόλ.
Με τη σέντρα οι παναθηναϊκοί επετέθησαν ζωηροί, κράτησαν στον έλεγχό τους την μπάλλα και στο 3ο λεπτό ο Παπαεμμανουήλ έστειλε από 10 μέτρα ένα κεραυνό. Η μπάλλα έφυγε σφυρίζοντας λίγους πόντους πάνω από το δοκάρι. Το κοινό εντυπωσιάσθηκε. Αλλά στα 87 λεπτά που συνεχίσθηκε το ματς, μέχρι να τελειώσει, ο Παπαεμμανουήλ δεν βρήκε την ευκαιρία να κάνη τα σουτ που οι Έλληνες περίμεναν. Ένας Δίας χωρίς κεραυνούς…
…Η διακοπή του ημιχρόνου είναι στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού διάλειμμα χαράς. Η πρώτη κούραση είναι φανερή στους πρωταθλητές, αλλά περισσότερο εκφράζεται στα πρόσωπά τους η αποφασιστικότητα για τη συνέχεια της μάχης, η ικανοποίηση για την ως τώρα καλή έκβαση της επίμοχθης προσπάθειας.
Κάπου σε μια γωνιά, δύο μάτια έχουν μουσκέψει. Είναι του Αντώνη Μηγιάκη. Του βετεράνου, του περυσινού προπονητή που ωδήγησε την ομάδα αυτή στην απόκτηση του δικαιώματος να αγωνίζεται για το κύπελλο Ευρώπης. Η καρδιά του χτυπάει γερά.
Η στιγμή να ξαναβγούν στο γήπεδο πλησιάζει και ο κ. Γκέιμ, με φανερή την ικανοποίηση από το επίτευγμα του α’ ημιχρόνου, δίνει στους παίκτες τις τελευταίες του εντολές για την καλή συνέχιση της μάχης. Τώρα, στο β’ μέρος, που φυσιολογικά οι Τσέχοι θα εντείνουν τις επιθετικές τους προσπάθειες επιζητώντας το αποτέλεσμα που θα τους συμφέρη, ο Παναθηναϊκός θα απαντήσει με μια επίμονη άμυνα, με σκοπό να κρατήσει την εστία του απόρθητη…
Ατομική προσπάθεια του Γιάννη Νεμπίδη στο Κράλοβε με αντίπαλο τη Σπάρτα Χράντετς
…Ένα λεπτό πριν τελειώση το ματς. Ο Τσίκον σουτάρει, ο Βουτσαράς κινείται για να αποκρούση, η μπάλλα όμως εξοστρακίζεται σε ένα ελληνικό πόδι – στο δικό του; Στου Τζουνάκου; – και φεύγει προς τον σέντερ φορ Σόνκα, που είναι αμαρκάριστος και εύκολα πια τη στέλνει στα δίχτυα.
Άδοξο τέλος για τον Παναθηναϊκό που αγωνίσθηκε τόσο καλά. Όλοι οι παίκτες του έδωσαν ό,τι καλύτερο είχαν. Οι Θεοφάνης, Λινοξυλάκης, Βουτσαράς, Πιτυχούτης, Ανδρέου πέρασαν στους πρωταγωνιστές. Μα και οι άλλοι δεν έμειναν πίσω, κερδίζοντας την εκτίμηση των Τσέχων για το σωστό ποδόσφαιρο που έπαιξαν και τη λαμπρή αθλητική τους συμπεριφορά..
Η 7η Δεκεμβρίου ζεσταίνει από τώρα τις ελπίδες των πρασίνων.
| Χράντετς | Παναθηναϊκός |
|---|---|
| Jindrich Jindra/Σίντρα | Μιχάλης Βουτσαράς |
| Lubos Sterba/Στέρμπα | Νίκος Τζουνάκος |
| Zdenek Pieman/Πίμαν | Κώστας Λινοξυλάκης © |
| Jiri Hledik/Χλέντικ © | Γιώργος Ανδρέου |
| Ζdenek Zikan/Ζίκαν | Γιάννης Νεμπίδης |
| Jiri Cemg/Τσέμγκ | Ζαχαρίας Πιτυχούτης |
| Ladislav Pokomg/Πόκoμγκ | Λόρις Θεοφάνης |
| Rudolf Runshuk/Ρούνσκουκ | Μίμης Δομάζος |
| Bedtich Sonka/Σόνκα | Ανδρέας Παπαεμμανουήλ |
| Miroslav Michalek/Μιχάλεκ | Δημήτρης Μπενάρδος |
| Josef Buransky/Μπουράνσκι | Βαγγέλης Πανάκης |
Διαιτητής: Τέβανιτς (Γιουγκοσλαβία)
Σκόρερ:88′ Σόνκα (σουτ)
Θεατές: 18.000
Info
- To 1959-60 η Χράντετς πήρε το μοναδικό πρωτάθλημα της ιστορίας της.
- Ιδρύθηκε το 1905 και από το 2005 αγωνίζεται στη Β’ κατηγορία του Τσεχικού πρωταθλήματος.
- Την εποχή που αντιμετώπισε τον Παναθηναϊκό λεγόταν DSO Spartak Hradec Kralove. Σήμερα λέγεται απλά FC Hradec Kralove.
- Ο Παναθηναϊκός πέρασε χωρίς αγώνα τον α’ γύρο που ήταν προκριματικός. Όμως και η Χράντετς δεν είχε αντίπαλο. Ενώ είχε κληρωθεί με την CCA Βουκουρεστίου, τη σημερινή Στεάουα, πέρασε χωρίς αγώνα, αφού οι Ρουμάνοι αποχώρησαν από τη διοργάνωση.
- Στον επόμενο γύρο η Σπαρτάκ έπαιξε με την Μπαρτσελόνα και αποκλείστηκε. Έφερε 1-1 στο γήπεδό της κι έχασε 4-0 στη Βαρκελώνη.
Τίτλος με ένα τηλεφώνημα – Μιά απίστευτη ιστορία από το πρωτάθλημα πόλο του 1969
Σαράντα χρόνια πριν η Ελλάδα ζούσε στον πυρετό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου. Στη πρώτη μεγάλη διοργάνωση που αναλάμβανε η χώρα μετά τη Μεσολυμπιάδα του 1906. Ζούσε όμως και κάτω από τη μπότα των συνταγματαρχών που μετρούσαν 1,5 χρόνο στην εξουσία. Ο αθλητισμός πάλι γνώριζε τον Κωνσταντίνο Ασλανίδη, τον πανίσχυρο ΓΓΑ που έλυνε και έδενε. Συνήθως έδενε, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Ο πανίσχυρος, τότε, ΓΓΑ Κωνσταντίνος Ασλανίδης αποφάσισε να υπάρξουν δύο πρωταθλητές στο πόλο το 1969
Ας ξετυλίξουμε όμως το κουβάρι από την αρχή.
Η Ελλάδα είχε αναλάβει τη διοργάνωση του α’ γύρου του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο πόλο. Από τις τέσσερις ομάδες προκρίνονταν οι τρεις στην επόμενη φάση και προφανώς η διοργάνωση θα γινόταν στην Ελλάδα για να βοηθηθεί ο πρωταθλητής μας να προκριθεί στην επόμενη φάση.
Όμως το πρωτάθλημα πόλο δεν έλεγε να τελειώσει. Σ’ όλη τη διάρκειά του Εθνικός και Ολυμπιακός πήγαιναν χέρι χέρι. Ο Εθνικός ήταν ο αδιαμφισβήτητος αυτοκράτορας στη πισίνα κι ο Ολυμπιακός ανερχόμενη δύναμη, αλλά και χωρίς τίτλο από το 1952.
Το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου στο Ζάππειο στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο Εθνικός και Ολυμπιακός έρχονται ισόπαλοι με 2-2 γεγονός που… μύριζε μπαράζ αφού ήταν προτελευταία αγωνιστική. Τη Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου ο Εθνικός παίζει με τον Παναθηναϊκό. Τον νικά με 7-0, αλλά οι «πράσινοι» υποβάλουν ένσταση για κακή αποβολή του Βλάχου που γίνεται δεκτή.
Ο θάνατος του προέδρου του Ολυμπιακού Κωνσταντίνου Μπουζάκη σε τροχαίο αποτέλεσε πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον Ασλανίδη να ανακηρύξει πρωταθλητές τους Εθνικό και Ολυμπιακό
Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου ξαναγίνεται ο αγώνας του Εθνικού με τον Παναθηναϊκό και οι πρωταθλητές κερδίζουν και πάλι, αλλά δύσκολα (5-4).
Την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 1969 ορίζεται το μπαράζ Εθνικού – Ολυμπιακού για την ανάδειξη του Πρωταθλητή. Οι δύο φιναλιστ μαλώνουν για τον διαιτητή, για τους όρους διεξαγωγής του αγώνα, γενικά μαλώνουν για τα πάντα.
Την ημέρα εκείνη σκοτώνεται ο πρόεδρος του Ολυμπιακού Κώστας Μπουζάκης που επέστρεφε με το αυτοκίνητό του από τη Θεσσαλονίκη. ΄Άλλο που δεν ήθελε κι ο Ασλανίδης. Σηκώνει το τηλέφωνο μιλά με τον πρόεδρο της κολυμβητικής ομοσπονδίας που τότε λεγόταν ΕΚΟΦ και του ανακοινώνει:
- Πρωταθλητές και οι δύο. Δεν χρειάζεται τώρα να μπλέξουμε σε ιστορίες…
Ο πρόεδρος που ήταν διορισμένος, όπως και όλοι οι πρόεδροι ομοσπονδιών και σωματείων από τον ίδιο τον Ασλανίδη το μόνο που κατάφερε να ψελλίσει ήταν το ποιος θα παίξει στο Κύπελλο Πρωταθλητριών για να πάρει την απάντηση: «Κάντε κλήρωση». Αλλωστε κάτι τέτοιο είχε γίνει και λίγους μήνες νωρίτερα, στις 9 Ιουλίου στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο όταν το ματς Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού τελείωσε και στην παράταση χωρίς νικητή. Επειδή τότε δεν υπήρχαν πέναλτι ο διαιτητής Μίχας έστριψε το νόμισμα και νικητής (και κυπελλούχος) ήταν ο Παναθηναϊκός.
Η κλήρωση έγινε στα γραφεία της κολυμβητικής ομοσπονδίας στις 6.15 το απόγευμα. Από τον Ολυμπιακός ήταν παρόντες ο Λεωνίδας Θεοδωρακάκης, έφορος των κολυμβητικών τμημάτων και ο αρχηγός της ομάδας Μαθιουδάκης. Από τον Εθνικό παρόντες ήταν ο έφορος Ι.Γιουσουρούμ και ο αρχηγός Θυμαράς. Ο Μαθιουδάκης κλήθηκε να τραβήξει τον κλήρο κι ευτυχώς γιαυτόν ο χαρτάκι έγραφε Ολυμπιακός. Η ομάδα του θα εκπροσωπούσε την Ελλάδα σε δύο μέρες στους ομίλους του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.
Όμως κι οι αγώνες αυτοί που έγιναν στο Ζάπειο από την Παρασκευή 26 έως τη Κυριακή 29 Σπεπτεμβρίου δεν έγιναν απρόσκοπτα. Μετείχαν οι πρωταθλήτριες Γιουγκοσλαβίας Μπλάντοστ, Ισπανίας Μπαρτσελόνα και Γαλλίας Μαρσέιγ.
Τη Παρασκευή ο Ολυμπιακός εξασφάλισε, εκτός απροόπτου την 3η θέση που οδηγούσε στην επόμενη φάση νικώντας 4-2 τη Μαρσέιγ, ενώ η Μπλάντοστ νίκησε 5-2 τη Μπαρτσελόνα. Το Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου η Μπλάντοστ σκόρπισε 13-2 τη Μαρσέιγ και η Μπαρτσελόνα νίκησε 4-1 τον Ολυμπιακό.
Κι εκεί άρχισαν τα προβλήματα. Οι Γάλλοι ζήτησαν να παίξουν Κυριακή πρωί για να προλάβουν να φύγουν για την πατρίδα τους μέσα στη μέσα. Οι διοργανωτές είπαν όχι κι η Μαρσέιγ αποχώρησε των αγώνων. Έτσι τη τελευταία μέρα η Μπαρτσελόνα νίκησε 2-0 χωρίς αγώνα τη Μαρσέιγ και έπαιξε μόνο η Μπλάντοστ με τον Ολυμπιακό (9-4).
Έτσι μετά τους αγώνες η Μπλάντοστ με 6 βαθμούς, η Μπαρτσελόνα με 4 και ο Ολυμπιακός με 2 προκρίθηκαν στην επόμενη φάση, ενώ η Μαρσέιγ χωρίς βαθμό αποκλείστηκε.
Η μάχη των φύλων: Άνδρες εναντίον γυναικών στο τένις
Ριγκς και Κινγκ στα... προκαταρκτικά
Το παιχνίδι θα μπορούσε να ήταν απλά μια αναμέτρηση ενός περίπου γέρου με μια νεαρή τενίστρια. Γρήγορα όμως έγινε «πρώτο θέμα». Για τις φεμινίστριες οι «φαλοκράτες» προκαλούσαν στο πρόσωπο του Ριγκς, για τους υποστηρικτές του ήταν μια καλή ευκαιρία οι γυναίκες να πάρουν, επιτέλους, το μάθημά τους.
Πες πες το ενδιαφέρον του κόσμου ανέβαινε και η «μάχη των φύλων» όπως ονομάστηκε η αναμέτρηση αποτέλεσε την καλύτερη ευκαιρία για να βγουν πολλά λεφτά για όλους. Για την τηλεόραση που θα κάλυπτε τον αγώνα, τους διοργανωτές που θα έβλεπαν γεμάτο το γήπεδο και φυσικά τους δύο αντιπάλους. Ακόμα και οι εταιρείες στοιχημάτων δεν σταμάτησαν να δέχονται πονταρίσματα.
Οι δύο αντίπαλοι σε συνέντευξη πριν τη μάχη.Τότε που τα χαμόγελα ήταν και για τους δύο.
Στις δηλώσεις πριν τον αγώνα πρωταθλητής αναδείχτηκε ο Ριγκς που ανάμεσα στ’ άλλα προειδοποίησε ότι εάν χάσει θα πέσει από μια γέφυρα της Καλιφόρνια. Η Κινγκ πάλι δεν μίλησε. Προσαρμόστηκε όμως στις ανάγκες του σώου.
Η νικήτρια με το τρόπαιο που σκόρπισε χαρά σε όλες τις φεμινίστριες
Ο Ριγκς πάλι μπήκε σαν Ιάπωνας αυτοκράτορας με έξι μοντέλα ντυμένα με εφαρμοστές φόρμες σε κόκκινο και χρυσαφί χρώμα να σέρνουν το άρμα του. Οι δύο αντίπαλοι αντάλλαξαν και δώρα. Κι αμέσως μετά τα ψέματα του σόου τελείωσαν. Άρχιζε η μάχη…
Ο Ριγκς συνειδητοποίησε γρήγορα πως το βράδυ δεν θα ήταν εύκολο. Η μάχη δεν θα είχε… και τόσο πολύ πλάκα. Η Κινγκ προηγήθηκε γρήγορα 2-1 στο πρώτο σετ, είχε τις απαντήσεις σε ό,τι και αν δοκίμασε ο… κακός της παρέας, ο οποίος πιάστηκε λαχανιασμένος πριν τη συμπλήρωση του πρώτου μισάωρου. Παρ’ όλα αυτά πρόβαλε κάποιες –ακόμα- αντιστάσεις, οι οποίες κάμφθηκαν από την αντίπαλο, που φάνηκε πολύ πιο δυνατή και έτοιμη, για να πάρει τη νίκη.
Χρειάστηκε δυο ώρες και τέσσερα λεπτά… για να κλείσει για πάντα το στόμα του Ριγκς. Μάλιστα, οι τελευταίες του λέξεις ήταν «εμφανίστηκε πάρα πολύ καλή και ήταν πολύ γρήγορη για μένα», με τη νικήτρια να… ξύνει και άλλο την πληγή («ήταν τόσο αργός που δεν μπορούσα να το πιστέψω. Νόμισα πως προσποιείτο»), πριν σταθεί στην ουσία του πράγματος: «Αυτό που συνέβη σήμερα ήταν αποτέλεσμα δουλειάς 19 χρόνων. Από την ημέρα που δεν μου επέτρεψαν να συμμετάσχω σε φωτογράφηση επειδή δεν φορούσα φούστα, ήθελα να κάνω κάτι για να αλλάξω την κατάσταση που επικρατούσε στο τένις, ώστε άνδρες και γυναίκες να έχουν τα ίδια δικαιώματα».
Η πρώτη μεγάλη διοργάνωση στην Ελλάδα
Για πρώτη φορά μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 και τη Μεσολυμπιάδα του 1906 η Ελλάδα αναλάμβανε μια μεγάλη διοργάνωση στον κλασσικό αθλητισμό. Ήταν το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1969 που ανατέθηκε το 1966, πριν την επιβολή δηλαδή της στρατιωτικής δικτατορίας.
Εκείνη την εποχή η ανάθεση έμοιαζε με ρωσική ρουλέτα. Τηλεόραση που θα μπορούσε να εγγυηθεί την τηλεοπτική κάλυψη δεν υπήρχε, στάδιο δεν υπήρχε και σταθερή κυβέρνηση για αν χρηματοδοτήσει την προσπάθεια επίσης δεν υπήρχε.
Μία από τις 14 κάμερες που κάλυψαν τους Ευρωπαϊκούς Αγώνες στίβου του 1969
Σε λίγο τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Το στρατιωτικό πραξικόπημα δημιούργησε και θέμα ελευθεριών χωρίς να μπορεί να λύσει όλα τα άλλα.
Ο προϋπολογισμός της διοργάνωσης εκτοξεύτηκε στα ύψη και την μέρα της έναρξης των αγώνων (16 Σεπτεμβρίου) μπογιατζήδες και φαντάροι έβαλαν τον περιβάλλοντα χώρο του Σταδίου Καραϊσκάκη.
Όσο για την τηλεοπτική κάλυψη την ανέλαβαν οι ξένοι. Ο ΣΕΓΑΣ πλήρωσε 60 εκ. δρχ της εποχής για να αγοράσει τέσσερα συνεργεία εξωτερικών μεταδόσεων από την Αγγλία τα οποία στη συνέχεια τα πούλησε αντί 34 εκ. δρχ στην ΕΡΤ (τότε ΕΙΡ) και στο στρατιωτικό κανάλι της ΥΕΝΕΔ. Τρία πήρε το κρατικό κανάλι κι ένα οι στρατιωτικοί.
Ο Βασίλης Γεωργίου
Τα τέσσερα van είχαν 14 κάμερες και τοποθετήθηκαν:
* Στο Στάδιο Καραϊσκάκη (5 κάμερες) όπου γινόντουσαν οι αγώνες
* Στον Μαραθώνα, στην εκκίνηση του Μαραθωνίου δρόμου
* Στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στον τερματισμό του Μαραθωνίου, ενώ
* Ένα ακόμα Van ακολουθούσε τη διαδρομή των δρομέων του Μαραθωνίου.
Ο Γιάννης Διακογιάννης
Τη παραγωγή στο Καραϊσκάκη που ήταν και το βασικό μέρος των αγώνων την είχαν αναλάβει Ιταλοί της RAI υπό τη διεύθυνση του Φράνκο Μοράμπιτα. Δεν τα πήγαν και τόσο καλά, αφού όπως διαβάζουμε στο τύπο της εποχής το BBC διαμαρτυρήθηκε για δύο παγκόσμια ρεκόρ που έχασε. Οι Έλληνες τηλεθεατές πάντως που δεν είχαν ξαναδεί αθλητική διοργάνωση σε απ’ ευθείας σύνδεση μαγεύτηκαν από το αποτέλεσμα.
Την παραγωγή του Μαραθωνίου την είχαν αναλάβει Γάλλοι τεχνικοί.
Την ίδια μέρα που άρχισαν οι αγώνες το ΕΙΡ εγκαινίασε και τον πομπή της Πάτρας. Ήταν η Τρίτη πόλη μετά την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη που θα μπορούσε να δει τηλεόραση.
Τις περιγραφές στο ΕΙΡ τις έκανε ο Γιάννης Διακογιάννης με αναπληρωτή το Νίκο Γεωργόπουλο, παλιό Βαλκανιονίκη.
Στην ΥΕΝΕΔ το γενικό συντονισμό ανέλαβε ο Κώστας Σισμάνης και τις περιγραφές οι Βασίλης Γεωργίου και Στάθης Γαβάκης. Το στρατιωτικό κανάλι επειδή έπαιρνε την εικόνα του ΕΙΡ που έδινε στη Eurovision κατασκέυασε ένα μικρό στούντιο από το οποίο έβγαζε συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών.
Οι αγώνες αποτέλεσαν μια καλή ευκαιρία για να διαφημίσουν τα καταστήματα ηλεκτρικών ειδών τις τηλεοράσεις τους. Σήμερα συγκεντρώσαμε μια ανθολογία των διαφημίσεων που δίνουν και την αισθητική της εποχής.
Όταν ο Ολυμπιακός, το 1959, συνάντησε τη Μίλαν
Το 1959 το Κύπελλο Πρωταθλητριών, ο πρόγονος του σημερινού Τσάμπιονς Λιγκ μετρούσε ήδη τρία χρόνια ιστορίας. Και μπαίνοντας στον τέταρτο έκανε την εμφάνισή της και η πρώτη ελληνική ομάδα. Ήταν ο Ολυμπιακός. Αντίπαλός του; Η Μίλαν που και τότε ήταν μεγάλη.
Ο Ολυμπιακός της εποχής εκείνης. Από αριστερά όρθιοι οι Ρωσσίδης, Θεοδωρίδης, Ιωάννου, Στεφανάκος, Σούλης, Πολυχρονίου. Καθιστοί από αριστερά: Ποσειδών, Κ.Παπάζογλου, Υφαντής, Μπέμπης, Ψύχος
Σύγκριση μεταξύ των δύο ομάδων δεν υπήρχε. Οι περισσότεροι όμως είδαν το ματς αυτό ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δουν μια ομάδα από τις καλύτερες στην Ευρώπη. Τηλεόραση δεν υπήρχε και η δυνατότητα να δεις από κοντά κάποιους παίκτες μεγάλης αξίας δεν υπήρχε.
Ο αγώνας έγινε στις 13 Σεπτεμβρίου στο Φάληρο και άρχισε στις 4.30 το μεσημέρι, αφού το γήπεδο δεν διέθετε προβολείς. Το τέλος του αγώνα βρήκε τον Ολυμπιακό να έχει σημειώσει μια μεγάλη επιτυχία. Είχε καταφέρει να αποφύγει την ήττα. Απέσπασε ισοπαλία 2-2 από τους πρωταθλητές Ιταλίας γεγονός που ήταν αρκετό να κάνει περήφανους τους οπαδούς του.
Ν.Φάληρο, 13 Σεπτεμβρίου 1959
Ολυμπιακός – Μίλαν 2-2 (2-1)
Α’Γύρος, Α’ αγώνας, Κ.Πρωταθλητριών
Θεατές:20.482
Διαιτητής: Φριτς Σάϊπελ (Χαμπερφέλντερ, Σάϊτεν) Αυστρία
Σκόρερς: 19′ Κ.Παπάζογλου,45′ Υφαντής – 33′,76′ Αλταφίνι
| Ολυμπιακός | Μίλαν | |
|---|---|---|
| Σάββας Θεοδωρίδης | 1 | Τζιανκάρλο Γκαλέζι |
| Ηλίας Ρωσσίδης (αρχ) | 2 | Αλφιο Φοντάνα |
| Θανάσης Κίνλεϊ (Σούλης) | 3 | Τσέζαρ Μαλντίνι |
| Μίμης Στεφανάκος | 4 | Φρενσέσκο Ζαγκάτι |
| Κώστας Πολυχρονίου | 5 | Νιλς Λίντχολμ |
| Μπάμπης Κοτρίδης | 6 | Βιτσέντσο Οκέτα |
| Κώστας Παπάζογλου | 7 | Τζιανκάρλο Ντανόβα |
| Γιώργος Σιδέρης | 8 | Κάρλο Γκάλι |
| Ηλίας Υφαντής | 9 | Ζοζέ Αλταφίνι |
| Θανάσης Μπέμπης | 10 | Ερνέστο Γκρίλο |
| Στέλιος Ψύχος | 11 | Γκαστόνε Μπεάν |
| Προπονητής | Προπονητής | |
| Μπρούνο Βάλε | Λουίτζι Μπονιζόνι |
| Τα γκολ | 19′: Ο Υφαντής εκτελεί κόρνερ, ο Κώστας Παπάζογλου απογειώνεται βρίσκει τη μπάλα και τη στέλνει στα δίχτια (1-0). 33′:Ο Λίντχολμ βρίσκει δεξιά τον Ντανόβα. Οι Σούλης και Στεφανάκος ολογωρούν η μπάλα φτάνει στον Αλταφίνι που με κεφαλιά ισοφαρίζει (1-1). 45′: Ο Μπέμπης βρίσκει τον Υφαντή ο οποίος είναι κλεισμένος μέσα στη περιοχή από τους Οκέτα και Μαλντίνι. Ο σέντερ φορ του Ολυμπιακού όμως καταφέρνει να ελευθερωθεί με εξαιρετικό ελιγμό σουτάρει και… γκολ (2-1). 76′: Ο Λίντχολμ από αριστερά κόβεται ε φάουλ από τον Πολυχρονίου. Ο εκτελεί ο ίδιος, βρίσκει τον Αλταφίνι που με κεφαλιά ισοφαρίζει. (2-2). |
|---|
| Είπαν: | Μπρούνο Βάλε (προπονητής Ολυμπιακού): “Ο Ολυμπιακός κατάφερε να στρώσει το παιχνίδι του και να απειλήσει τη Μίλαν. Μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει τα δύο γκολ που δεχτήκαμε.” Γιώργος Σιδέρης: “Είναι άδικο το 2-2. Θα έπρεπε να είχαμε κερδίσει με δύο γκολ διαφορά.” Σάββας Θεοδωρίδης:”ήταν τυχεροί οι Ιταλοί και στα δύο γκολ που πέτυχαν.” |
|---|
Τα πριν και τα μετά
- Ο ύμνος του Ολυμπιακού παίχτηκε 32 φορές από τα μεγάφωνα του γηπέδου μέχρι να αρχίσει το ματς.
Η ενδεκάδα της Μίλαν σε κολάζ της εποχής (κάντε κλικ για να δείτε μεγαλύτερη τη φωτογραφία)
- Οι μαυραγορίτες εισιτηρίων ήταν φαινόμενο συνηθισμένο για την εποχή. Αρκετοί λοιπόν είχαν προμηθευτεί πολλά εισιτήρια που τα πουλούσαν σε αστρονομικές τιμές. Αυτό περίμεναν να γίνει και λίγο πριν το ματς. Όμως τότε το Φάληρο έμοιαζε περισσότερο εξοχή. Έπρεπε να πάρεις το τρένο και να πας. Οι περισσότεροι φίλαθλοι ξέροντας ότι δεν υπάρχουν «μαγικά χαρτάκια» αποφάσισαν να μείνουν σπίτι και ν’ ακούσουν το ματς από το ραδιόφωνο. Οι μαυραγορίτες δεν βρήκαν αγοραστές κι αναγκάστηκαν να πουλήσουν εισιτήρια κάτω του κόστους!
Ήξερε τα κατατόπια…
Η Μίλαν ήξερε καλά τα… καταπόπια του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Στη πρώτη διοργάνωση (1955-56) που είχε πάρει μέρος αποκλείστηκε στα ημιτελικά από τη κάτοχο του τίτλου Ρεάλ Μαδρίτης. Στη δεύτερη συμμετοχή της, τη περίοδο 1957-58 είχε παίξει στον τελικό των Βρυξελών κι έχασε, πάλι από τη Ρεάλ Μαδρίτης, με σκορ 3-2.
Οι ξένοι της Μίλαν
Οι Ιταλοί δεν έχασαν την ευκαιρία να επισκεφθούν την Ακρόπολη και να δώσουν αυτόγραφα σε θαυμάστριές τους
Η Μίλαν είχε τέσσερις ξένους ποδοσφαιριστές στις τάξεις της. Και ήταν όλοι εκλεχτοί:
* Ο Σουηδός Νιλς Λίντχολμ ήταν ο μόνος που είχε μείνει στο Μιλάνο από την μεγάλη τριάδα «Γκρε-Νο-Λι» δηλαδή των Γκρεν-Νόρνταλ –Λίντχολμ που άφησε εποχή στο «καμπιονάτο» κι έφερε τους Μιλανέζους ξανά στη θέση των πρωταγωνιστών.
* Ο Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο ο Ουρουγουανός που είχε συμμετάσχει ενεργά με γκολ στο 66’ στο θρίαμβο των συμπατριωτών του στο «Μαρακανά» του Ρίο στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου όταν η «ουράνια ομάδα» κέρδισε 2-1 τη Βραζιλία.
* Ο Βραζιλιάνος Ζοζέ Αλταφίνι, πρωταθλητής κόσμου το 1958 στη Σουηδία, και
* Ο Αργεντινός Ερνέστο Γκρίλο
Για την Ελληνική ομάδα βέβαια η λέξη «ξένος» έμοιαζε περισσότερο ως ανέκδοτο.
Οι απουσίες
Με τον Ολυμπιακό δεν έπαιξε ο Ιωάννου και με τη Μίλαν ο Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο ο μεγάλος Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής
Οι προπονητές
Ο Ολυμπιακός είχε στον πάγκο του τον Ιταλό Μπρούνο Βάλε (Bruno Vale) ο οποίος είχε γεννηθεί στις 10 Ιουλίου 1911 και είχε παίξει τέσσερα χρόνια στο «καμπιονάτο».
Ο προπονητής της Μίλαν Λουίτζι Μπονιζόνι (Luigi Bonizzoni) ήταν γέννημα θρέμμα Μιλανέζος. Ως ποδοσφαιριστής δεν είχε κάνει σπουδαία πράγματα Έπαιξε μία φορά στη Siere A με τη Λέτσε (1942-43). Αντίθετα έκανα μια αξιοπρόσκεκτη προπονητική καριέρα. Στη Μίλαν έμεινε δύο χρόνια. Το 1959 είχε κερδίσει το «σκουέντο» και το επόμενο καλοκαίρι έφυγε από αυτήν. Στη συνέχεια εργάστηκε σε μικρότερες ομάδες.
Η ανθοδέσμη των «πρασίνων»
Με μοτοσυκλέτες ιταλικής κατασκευής (vespa) πήγαν οι τρεις ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού να ευχηθούν "καλή επιτυχία" στους συναδέλφους τους στον Ολυμπιακό. Οι μηχανές αυτές ήταν τότε, 1959, ότι πιό μοντέρνο υπήρχε!
Ο αγώνας είχε ξεσηκώσει όλους τους Έλληνες φιλάθλους. Ακόμα και τους αντίπαλους του Ολυμπιακού Έλληνες ποδοσφαιριστές. Έτσι αντιπροσωπεία ποδοσφαιριστών του Παναθηναϊκού με τους Νεμπίδη, Λινοξυλάκη και Αγγελόπουλο επισκέφθηκαν τους «ερυθρόλευκους» στο ξενοδοχείο που είχαν καταλύσει, τους προσέφεραν ανθοδέσμη, φωτογραφήθηκαν και τους ευχήθηκαν «καλή επιτυχία».
Απίστευτο ρεκόρ
'Όλα θα πάνε καλά" λέει ο Λινοξυλάκης στον Υφαντή δίνοντάς του την ανθοδέσμη, ενώ παρακολουθούν οι Βασίλης Ανδριανόπουλος, Νεμπίδης, Αγγελόπουλος και Παπάζογλου. Καθιστοί οι Ξανθόπουλος και Γκαβέζος
Τα 20.482 εισιτήρια απέφεραν το εκπληκτικό ρεκόρ των 1.268.000 δρχ, ποσό απίστευτο για την εποχή.
Αναλυτικά πουλήθηκαν:
5.482 αριθμημένα εισιτήρια (548.200 δρχ.)
14.000 απλά εισιτήρια (700.000 δρχ.)
1.000 στρατιωτικά εισιτήρια (20.000).
Από την αφαίρεση των φόρων και των κρατήσεων του γηπέδου οι “ερυθρόλευκοι” έβαλαν καθαρά στο ταμείο τους 640.691 δρχ. Από αυτές πλήρωσαν 100.000 δρχ για έξοδα διοργάνωσης και άλλα 250.000 για το ταξίδι στην Ιταλία. Τότε δεν υπήρχαν τηλεοπτικά δικαιώματα και τα σχετικά. Απλά στο Κύπελλο Πρωταθλητριών η γηπεδούχος ομάδα έπαιρνε όλα τα χρήματα από τα εισιτήρια του αγώνα στην έδρα της.
Η ρεβάνς έγινε δέκα μέρες αργότερα στο Μιλάνο κι ο Ολυμπιακός έχασε με 3-1. Στην β΄γύρο όμως έπεσε επάνω στην… αφιονισμένη Μπαρτσελόνα που με δύο νίκες (2-0 και 5-1) πήρε το εισιτήριο για την επόμενη φάση στέλνοντας τους Ιταλούς στο… σπίτι τους.
Ο θρίαμβος με την ΕΣΣΔ
Η ενδεκάδα της εθνικής όπως παρατάχτηκε στο ματς με την ΕΣΣΔ. Από δεξιά προς αριστερά: Καψής, Δαμανάκης, Γούναρης, Νικολούδης, Αρδίζογλου, Ιωσηφίδης, Φοιρός, Λιβαθηνός, Κωνσταντίνου, Δεληκάρης
Κανείς από τους παίκτες της εθνικής που το 2004 πανηγύριζαν στη Λισαβόνα τη κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος δεν μπορούσε να θυμηθεί τη πρώτη μεγάλη επιτυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Όχι από σνομπισμό, αλλά επειδή ακόμα κι οι βετεράνοι εκείνης της ομάδας ήταν πολύ μικροί το 1979 για να έχουν εικόνα του αγώνα με την ΕΣΣΔ.
Οι περισσότεροι είχαν ακούσει κι είχαν δει κάποιες ασπρόμαυρες εικόνες στη τηλεόραση. Τον Αρδίζογλου να… σερβίρει, το Νικολούδη να στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα και το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας να παίρνει φωτιά.
Ήταν 12 Σεπτεμβρίου 1979. Τριάντα χρόνια πριν. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ετοιμαζόταν να μεταπηδήσει στη Προεδρία της Δημοκρατίας από την πρωθυπουργία που βρισκόταν, ενώ ένας άλλος Παπανδρέου, ο Ανδρέας ετοιμαζόταν ν’ αναλάβει πρωθυπουργός σε δύο χρόνια και κάτι μέρες. Η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη, υπήρχαν δύο κανάλια, το ΕΙΡΤ και η ΥΕΝΕΔ και το ελληνικό ποδόσφαιρο έκανε τα πρώτα επαγγελματικά του βήματα.
Οι νέοι τα βράδια στα μαγαζιά άκουγαν ντίσκο και χόρευαν στους ρυθμούς των «Μπι Τζιζ».
Προπονητής της εθνικής ήταν ο Αλκέτας Παναγούλιας, ο Ρεχάγκελ της εποχής με ότι αυτό συνεπάγεται. Σε ένα διέφερε με τον Γερμανό τεχνικό. Στην επικοινωνία. Εκεί ήταν άφθαστος. Δεν υπήρχε δημοσιογράφος που να μην τον αγαπά.
Οι παίκτες όμως; Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου εντελώς ξαφνικά αποκλείονται από την εθνική οι Θωμάς Μαύρος, πρώτος σκόρερ τη προηγούμενη σεζόν και Παναγιώτης Κελεσίδης. Προφασίστηκαν τους τραυματίες.. «Μπορούμε και χωρίς αυτούς» είπε ο Παναγούλιας στους δημοσιογράφους και η προετοιμασία συνεχίστηκε.
Πανηγυρισμοί σε τρεις χρόνους. Αμέσως μετά το γκολ, αμέσως μετά το σφύριγμα της λήξης και στους δρόμους της Αθήνας
Τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί μέρες πριν. Μέχρι και τις θέσεις στα δημοσιογραφικά θεωρεία πούλησε η ΕΠΟ. Πώς να χωρέσει μια Λεωφόρος όλη την Ελλάδα. Το ματς ήταν κρίσιμο μετά την ισοπαλία 0-0 που είχε πάρει η εθνική στη Βουδαπέστη από την Ουγγαρία. Αν κέρδιζε στη Λεωφόρο τους Σοβιετικούς μόνο με τη συνωμοσία του σύμπαντος μπορούσε να αποκλειστεί από τα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που τότε λεγόταν Κύπελλο Εθνών. Η πρόκριση ήταν μια πρόκληση αφού στην τελική φάση συμμετείχαν οκτώ μόνο ομάδα. Δεν είναι και μικρό πράγμα να λες παρών σ’ ένα τέτοιο ραντεβού.
Οι πόρτες στη Λεωφόρο άνοιξαν από τις 11 το πρωί σ’ ένα ματς που θα άρχιζε στις πέντε το απόγευμα. Η τηλεόραση ήταν κι αυτή εκεί. Το ΕΙΡΤ είχε ετοιμάσει υπερπαραγωγή για τα μέτρα της εποχής με τον Γιάννη Διακογιάννη στη περιγραφή και τους Τέρενς Κουίκ και Μανώλη Μαυρομμάτη στον αγωνιστικό χώρο.
Ο σκόρερ του "χρυσού γκολ" Τάκης Νικολούδης
Ο Γιώργος Δεληκάρης σε μία επίδειξη υψηλής τεχνικής ξετύλιξε το κουβάρι της νίκης. Η μπάλα απ’ τα πόδια του στον Χρήστο Αρδίζογλου κι αυτός, αμέσως, στον Τάκη Νικολούδη. Ο Μακεδόνας άσσος έστρωνε τη μπάλα στα πόδια του και κεραυνοβολούσε το σοβιετικό τερματοφύλακα. Το 1-0, στο 25ο λεπτό, ένα γκολ που έδινε τη νίκη στην Εθνική μας και, ουσιαστικά, την πρόκριση!
Το τέλος του ματς σηματοδότησε τους έξαλλους πανηγυρισμούς μιας ολόκληρης χώρας για κάτι που δεν είχε ξαναζήσει: Την πρόκριση στα τελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης.
181ος αγώνας
ΑΘΗΝΑ (Γήπεδο Παναθηναϊκού)
Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 1979, ώρα 17.00
ΕΛΛΑΔΑ – ΕΣΣΔ 1-0 (1-0)Προκριματικά Κυπέλλου Ευρώπης των Εθνών 1980
ΕΛΛΑΔΑ: Βασίλης Κωνσταντίνου (18/Παναθηναϊκός), Γιάννης Γούναρης (8/ΠΑΟΚ) [74’ Γιάννης Κυράστας (30/Ολυμπιακός)], Κώστας Ιωσηφίδης (30/ΠΑΟΚ), Γιώργος Φοιρός (32/Άρης), Άνθιμος Καψής (18/Παναθηναϊκός), Γιάννης Δαμανάκης (13/ΠΑΟΚ), Σπύρος Λιβαθηνός (5/Παναθηναϊκός), Χρήστος Αρδίζογλου (16/ΑΕΚ) [64’ Κώστας Ορφανός (6/ΠΑΟΚ)], Τάκης Νικολούδης (17/ΑΕΚ), Γιώργος Δεληκάρης* (27/Παναθηναϊκός), Μάικ Γαλάκος (19/Ολυμπιακός).
Προπονητής: Αλκέτας Παναγούλιας (36)
ΕΣΣΔ: Ντασάεφ, Πρίγκοντα (36’ Σαλβό), Μπούμπνοφ, Μαχαβίκοφ, Χιντιατούλιν, Νικούλιν, Γκερέκοφ, Κιπιάνιν (46’ Γκιρτσίτσεν), Γκαβριλένκο, Μαξιμένκο, Σεγκέλια.
Διαιτητής: Γκαρίτο (Πορτογαλία)
Σκόρερ: 1-0 Νικολούδης (25’) σουτ.
Θεατές: 25.000
