Ντέμης Νικολαίδης, η κόλαση και ο παράδεισος

Είναι ο άνθρωπος των άκρων. Λατρεύτηκε και μισήθηκε από τους πιστούς του. Η ποδοσφαιρική του καριέρα ήταν μια λεωφόρος στην οποία έτρεχαν οι πιστοί του. Οι αντίπαλοι δεινοπάθησαν από την ικανότητά του
Ως πρόεδρος όμως της ΑΕΚ κι ενώ κατάφερε να την σώσει από την οικονομική καταστροφή και τον υποβιβασμό στην Δ’ εθνική δεν είχε την ίδια εξέλιξη. Οι κόντρες με τους οργανωμένους οπαδούς ήταν σκληρές. Και πολλές φορές έγιναν «πρώτο θέμα» όχι μόνο στις αθλητικές, αλλά και τις πολιτικές εφημερίδες.

O Ντέμης Νικολαίδης σε αριθμούς	Γεννήθηκε: 17 Σεπτεμβρίου 1973 στην Αλεξανδρούπολη Θέση: Επιθετικός Ομάδες 1983-93: Εθνικός Αλεξανδρούπολης 1993-96: Απόλλων Αθηνών 1993-03 ΑΕΚ 2003-04 Ατλέτικο Μαδρίτης Τίτλοι Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: 1 (2004) Κύπελλο Ελλάδος: 3 (1997,2000,02) Σούπερ Καπ: 1 (1996) Συμμετοχές στην εθνική: 54 Γκολ στην εθνική: 26

Info
• Η μεταγραφή του από τον Απόλλωνα στην ΑΕΚ υπήρξε επεισοδιακή. Ο Ολυμπιακός έδινε περισσότερα χρήματα στον πρόεδρο Κώστα Αλαμάνο, αλλά ο Νικολαίδης δεν υπέγραφε. Επέμενε να πάει στην ΑΕΚ οπαδός της οποίας ήταν από μικρός.
• Στην ΑΕΚ λατρεύτηκε από τους οπαδούς της ομάδας, αλλά μισήθηκε από τους «ερυθρόλευκους». Στη συνέχεια το μίσος έγινε μεγαλύτερο αφού ο… Ντεμίνιο όπως τον φώναζαν παρουσίασε έφεση στο σκοράρισμα σε βάρος του Ολυμπιακού.
• Η κόντρα του με τον πρόεδρο της ΑΕΚ Μάκη Ψωμιάδη απασχόλησε για μέρες τα ΜΜΕ. Όχι μόνο τα αθλητικά.
• Όταν το 2004 ανέλαβε την ΑΕΚ κατάφερε να την βάλει στο άρθρο 44 και να μειωθούν σημαντικά τα χρέη της προς τρίτους. Έτσι η ομάδα γλύτωσε τον υποβιβασμό στην Δ’ εθνική λόγω χρεών.
• Το 2008 η ΑΕΚ έχασε το πρωτάθλημα έπειτα από απόφαση του CAS που τιμώρησε την Καλαμαριά στον αγώνα με τον Ολυμπιακό. Η αναταραχή στην ομάδα στοίχισε και την 2η θέση αφού στα πλέι οφ παρουσιάστηκε τελείως διαφορετική.
• Στις 2 Νοεμβρίου 2008 υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του προέδρου της ΑΕΚ
• Σύζυγος της τραγουδίστριας Δέσποινας Βανδή ασχολείται με τη διοργάνωση συναυλιών.
• Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004 παρ’ όλο που αντιμετώπιζε προβλήματα τραυματισμών προσπάθησε να παίξει και υποβλήθηκε σε ειδική θεραπεία με πολλές ενέσεις.

Ντιρσέου: «Τσιγγάνος» στις ομάδες και στη μοίρα!

Σε φάση από τον αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978 κόντρα στην Ιταλία

Οι «τσιγγάνοι» δεν ζουν πολύ. Γνωστό αυτό. Είναι ο τρόπος της ζωής τους η αναζήτηση νέας στέγης που τους… κόβει χρόνια. Και ποιος να τόλεγε ότι ο ποδοσφαιρικός…τσιγγάνος, ο Ντιρσέου θα ακολουθούσε την ίδια μοίρα!
Τον είπαν τσιγγάνο επειδή άλλαζε τις ομάδες σαν τα πουκάμισα και στα 43 χρόνια του σκοτώθηκε σε τροχαίο στο Ρίο. Όμως πρόλαβε να ζήσει πολλά. Έπαιξε σε 15 ομάδες (!), πήρε μέρος σε τρία Μουντιάλ με την εθνική Βραζιλίας, αλλά κι εδώ ήταν άτυχος. Δεν πήρε τίτλο στην Ευρώπη πληρώνοντας το τίμημα να παίζει σε μικρότερης δυναμικότητας ομάδες που τον πλήρωναν καλύτερα και ενώ συμμετείχε με τη Βραζιλία σε τρία Μουντιάλ δεν κέρδισε κανένα! Το 1974 δεν ήταν και η καλύτερη Βραζιλία με παίκτες του ’70 γερασμένους που έπεσε επάνω στη δυνατή Ολλανδία. Το 1978 ήταν η χούντα του Βιντέλα στην Αργεντινή που τους σταμάτησε με τη βοήθεια του Κιρόγα, του τερματοφύλακα του Περού που δέχτηκε να δει έξι φορές τη μπάλα στα δίχτυα του για να περάσουν οι Αργεντίνοι στον τελικό, ενώ το 1982 ήταν ήδη μεγάλος
Στο Έμπολι είχε εταιρεία που νοίκιαζε λιμουζίνες, ενώ στην Ανκόνα είχε ανοίξει μπαρ το οποίο ονόμασε «το φως του φεγγαριού». Μέχρι το τέλος της ζωής του έπαιζε ποδόσφαιρο. Συμμετείχε σε ομάδες ποδοσφαίρου σάλας.

Ο Ντιρσέου σε αριθμούς

Πλήρες όνομα: Dirceu José Guimarães Γεννήθηκε: 15 Ιουνίου 1952 στη Κουρίτιμπα Πέθανε: 15 Σεπτεμβρίου 1995 στο Ρίο Θέση: Ενδιάμεσος κέντρου Ύψος: 1μ70 Βάρος: 68 κιλά Ομάδες 1968-71: Κορίτιμπα 1971-75: Μποταφόγκο 1975-77: Φλουμινένσε 1977-78: Βάσκο ντα Γκάμα 1978-79: Αμέρικα 1979-82: Ατλέτικο Μαδρίτης 1982-83: Βερόνα (Ιταλία) 1983-84: Νάπολι (Ιταλία) 1984-85: Άσκολι (Ιταλία) 1985-86: Κόμο (Ιταλία) 1986-87: Αβελίνο (Ιταλία) 1987: Βάσκο ντα Γκάμα 1988: Μαϊάμι (ΗΠΑ) 1989: Μπανγκού 1989-91: Εμπολιτάνα (Ιταλία) 1991-92: Μπενεβέντο (Ιταλία) Τίτλοι Πρωτάθλημα Παρανένσε 2: 1971,72 Πρωτάθλημα Καριόκα 3: 1976,77,88 Συμμετοχές στην εθνική Βραζιλίας: 30 (1973-86) Γκολ με την εθνική Βραζιλίας: 7 Συμμετοχή σε Παγκόσμια Κύπελλα 1974 (4η): 4 αγώνες 1978 (3η): 6 αγώνες, 3 γκολ 1982 (5η): 1 αγώνας Συμμετείχε και στο Ολυμπιακό Τουρνουά του 1972. Έπαιξε σε τρία ματς και σημείωσε δύο γκολ.

Γιώργος Μητσιμπόνας: Έφυγε νωρίς…

Τι να πρωτογράψει κάποιος για τον αείμνηστο Γιώργο Μητσιμπόνα.Τον ΠΑΙΚΤΑΡΑ από την Θεσσαλία, που αν ήταν λίγα χρόνια μικρότερος θα μπορούσε με μεγάλη άνεση να κάνει καριέρα και σε ομάδα του εξωτερικού, καθώς η υπόθεση Μποσμάν μπήκε σε εφαρμογή το 1995 και μετά, που ήδη ήταν 33 ετών…

	Γράφει ο Μάνος Σταραμόπουλος

Λίμπερο κλάσεως από τους κορυφαίους που έχει αναδείξει το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Γιώργος που έφυγε νωρίς από τη ζωή μόλις στα 35του χρόνια, σε αυτοκινητικό δυστύχημα, είχε το ταλέντο να μην διώχνει την μπάλλα κι όπου πάει, κάτι που συνηθίζεται πάρα πολλές φορές σήμερα, σε πολλά γήπεδα, κι όχι μόνο στα ελληνικά. Η κλάση του , του επέτρεπε να προωθείται συνέχεια. Να βοηθάει κέντρο και επίθεση και γιατί όχι να σκοράρει με κεφαλιά ή σουτ όταν του δινόταν η ευκαιρία. Ήταν από τους ποδοσφαιριστές που χαιρόσουν να βλέπεις ανεξαρτήτως συλλογικών προτιμήσεων. Μαζί με τον Γιάννη Γκαλίτσιο (πατέρα του Γιώργου, που παίζει στον Ολυμπιακό) είχαν συγκροτήσει ένα εκπληκτικό ντουέτο στο κέντρο της άμυνας της Λάρισας, που δύσκολα μπορούσε να ξεπεράσει ο οιοσδήποτε επιθετικός…Θυμάμαι ένα παιχνίδι στη Γένοβα, το 1995, στο πλαίσιο του τότε κυπέλλου Κυπελλούχων, όπου η Λάρισα έπαιζε κατά της Ιταλικής, Σαμπντόρια, που στις τάξεις της είχε παίκτες όπως ο Σκωτσέζος, Γκρέιαμ Σούνες, ο φορ Τζιανλούκα Βιάλι, ο παρτενέρ του, Ρομπέρτο Μαντσίνι (τώρα προπονητής της αγγλικής, Μάντσεστερ Σίτι) και ο ταχύτατος εξτρέμ, Ατίλιο Λομπάρντο .
Η Λάρισα είχε παραχωρήσει ισοπαλία 1-1 στο πρώτο παιχνίδι (το τέρμα της ο Μητσιμπόνας και ο Μαντσίνι για τους Ιταλούς ) και οι περισσότεροι πίστευαν ότι το παιχνίδι θα έχει τυπική διαδικασία για τους «μπλουτσερκιάτι».
Ομως ο Μητσιμπόνας και η παρέα του, έκαναν δύσκολη την ζωή των παικτών του Εουτζένιο Μπερσελίνι, που προσπαθούσαν με μανία να φτάσουν στην εστία του Γιώργου Πλίτση. Ο Μητσιμπόνας δεν άφηνε τίποτε στην…τύχη. Ετρεχε δεξιά , αριστερά όπου υπήρχε τυχόν κενό και το κάλυπτε…Ηταν ένας κολοσσός!!! Η Σαμπντόρια βέβαια ως καλύτερη ομάδα επικράτησε 1-0 (πάλι με γκολ του καλλιτέχνη, Ρομπέρτο Μαντσίνι), αλλά όλοι μετά, μου έλεγαν πόσο εντύπωση τους είχε προκαλέσει αυτός ο αμυντικός με το Νο 4 στην πλάτη. Θυμάμαι με τι κολακευτικά σχόλια μιλούσε ο χαφ, Γκρέιαμ Σούνες ή ο ταχύτατος δεξιός ακραίος επιθετικός, Λομπάρντο…
«Αυτός ο ποδοσφαιριστής θα μπορούσε άνετα να παίξει στο καμπιονάτο..»ήταν χαρακτηριστικά τα λόγια τους. Αλλά δεν είχε εμφανισθεί ακόμη η υπόθεση Μποσμάν για να ανοίξει το δρόμο προς την Ευρώπη, στον Γιώργο και άλλους μεγάλους ποδοσφαιριστές της εποχής…
Ο Γιώργος που ξεκίνησε την καριέρα του στην Λάρισα, φόρεσε ακόμη τη φανέλα των ΠΑΟΚ, Ολυμπιακού και ξανά Λάρισα.. Μέχρι που σαν σήμερα, στις 13 Σεπτεμβρίου 1997 η τύχη του κόψε το νήμα της ζωής!!!

Ο Γιώργος Μητσιμπόνας σε αριθμούς

Γεννήθηκε: 11 Νοεμβρίου 1962 στην Τσαρτσάνη Λάρισας Πέθανε: 13 Σεπτεμβρίου 1997 Θέση: Κεντρικός αμυντικός Ομάδες Οικονόμος Λάρισας 1981-89:Λάρισα 1989-92: ΠΑΟΚ 1992-94: Ολυμπιακός 1994-96: Λάρισα 1996-96: Τύρναβος Τίτλοι Πρωτάθλημα Ελλάδος 1: 1988 Κύπελλο Ελλάδος 2: 1985,92 Συμμετοχές στην εθνική Ελλάδος: 27 Γκολ με την εθνική: 1 Πρώτο ματς: 18 Ιανουαρίου 1984 με Πολωνία 1-0 στο Φάληρο (φιλικό) Τελευταίο ματς: 2 Σεπτεμβρίου 1992 με την Κύπρο 2-3 στο ΟΑΚΑ (φιλικό) Πως σκοτώθηκε: Το μεσημέρι του Σαββάτου της 13ης Σεπτεμβρίου ταξίδευε με το αυτοκίνητο του φίλου του δημοσιογράφου Νίκου Μίχου για την Κοζάνη όπου ο Τύρναβος θα έδινε φιλικό αγώνα. Στο 5ο χλμ του δρόμου Λάρισας – Τυρνάβου το «opel corsa» που οδηγούσε ο Μητσιμπόνας πέρασε στο αντίθετο ρεύμα πορείας και συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με το φορτηγό του 72άχρονου Σταύρου Τζιάτζια από την Αγιά Λάρισας. Ο Μητσιμπόνας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με εσωτερική αιμορραγία και άφησε την τελευταία του πνοή τα μεσάνυχτα. Ο Μίχος διέφυγε τον κίνδυνο.

Ερνστ Βιλιμόφσκι: Ο άνθρωπος με δύο πατρίδες

Γεννήθηκε στην γερμανο-πολωνικό μεθόριο. Στο Κατοβίτσε της Πρωσίας, το οποίο ανήκε στη Γερμανική Αυτοκρατορία. Το πραγματικό του όνομα ήταν Πραντέλα. Ο πατέρας του Οτο Πραντέλα σκοτώθηκε στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο πολεμώντας στο πλευρό των Γερμανών στο Δυτικό Μέτωπο. Η δημιουργία του Πολωνικού κράτους και η ήττα της Γερμανίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο έφερε τη περιοχή τους στη μεριά των Πολωνών. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε τον Πολωνό Βιλιμόφσκι ο οποίος έδωσε το επώνυμό του στον πιτσιρικά. Έτσι ο γιός του Γερμανού ήρωα πολέμου πήρε το όνομα ενός Πολωνού. Λεπτομέρειες θα πείτε, εάν δεν μεσολαβούσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος που ξεκίνησε την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 στην ίδια μεθόριο που γεννήθηκε ο Πραντέλα που έγινε… Βιλιμόφσκι!
Ο ίδιος πάντως πριν μπλέξει με αυτά έπαιζε μπάλα. Ήταν σέντερ φορ μεγάλων δυνατοτήτων κι άφησε άφωνη τη Πολωνία με τις εκτελεστικές του ικανότητες. Πήρε μέρος και ξεχώρισε το παγκόσμιο κύπελλο του 1938 στη Γαλλία με τα χρώματα της Πολωνίας.
Μετά την κατάληψη της Γερμανίας από τους Πολωνούς ξύπνησε μέσα του η γερμανική συνείδηση. Έφυγε από την Πολωνία και πήγε στη Γερμανία για να συνεχίσει τη καριέρα του. Έγινε μάλιστα διεθνής και με τη νέα του πατρίδα.
Με το τέλος του πολέμου δεν μπορούσε να επιστρέψει στη χώρα που γεννήθηκε αφού για τους Πολωνούς ήταν ο προδότης που πήγε με τους κατακτητές. Έμεινε στη δεύτερη πατρίδα του και συνέχισε να παίζει ποδόσφαιρο μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’50. Αν είχε γεννηθεί σε άλλη εποχή σίγουρα θα είχε σημειώσει πολύ μεγαλύτερες επιτυχίες. Ακόμη και για τους Γερμανούς όμως θύμιζε ένα παρελθόν που ήθελαν να ξεχάσουν.

Info	Είναι ο πρώτος παίκτης που σημείωσε τέσσερα γκολ σε έναν αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου. Συνέβη το 1938 στο ματς της Πολωνίας με τη Βραζιλία που τελείωσε 4-6. Το ρεκόρ του καταρρίφθηκε το 1994 από τον Ρώσο Σαλένκο που στον αγώνα της εθνικής του με το Καμερούν σημείωσε πέντε γκολ (σκορ 6-1).

One moment in time	Εκτός από το ποδόσφαιρο λάτρευε και το χόκεϊ επί πάγου. Μάλιστα είχε δελτίο στην Πόγκον του Κατοβίτσε και για ένα διάστημα προβληματίστηκε σε ποια από τις δύο του αγάπες να αφοσιωθεί.

O Ερνστ Βιλιμόφσκι σε αριθμούς

Πλήρες όνομα: Ernst Otto Willimowski Θέση: Σέντερ φορ Εθνικότητα: Πολωνός/Γερμανός Γεννήθηκε: 23 Ιουνίου 1916 στο Κατοβίτσε Πέθανε: 30 Αυγούστου 1997 στην Καρλσρούη Ομάδες 1927-34: Κατοβίτσε 1934-39: Ρουχ Χορζόφ 1939-40: Κατοβίτσε 1940-42: Τσέμνιτζ 1942-44: Μόναχο 1860 1946: Κάσελ Γουέστ 1946-47: Τσέμνιτζ Γουέστ 1947: Μπαμπελσμπέργκερ 1947: Χάμελν 07 1947: Ντετμολντ 1948-49: Αουγκσμπουργκ 1949: Ρασίγκ Στρασμπούργκ 1949-50: Οφενμπούργκερ 1950-51: Σίνγκεν 04 1951-55: Καιζερσλάουτερν 1956-59: Κέχλερ Συμμετοχές στην εθνική Πολωνίας: 22 Γκολ με την εθνική Πολωνίας: 21 Περίοδος: 1934-39 Συμμετοχές στην εθνική Γερμανίας: 8 Γκολ με την εθνική Γερμανίας: 13 Περίοδος 1941-42 Τίτλοι: Πρωτάθλημα Πολωνίας 5: 1934,35,36,38,39 Κύπελλο Γερμανίας 1: 1942 1ος σκόρερ Πολωνικού πρωταθλήματος 3: 1934,36,39

Μάουρο Ράμος, ο προστατευόμενος του Πελέ

Με τον συμπαίκτη του στη Σάντος και στην εθνική Βραζιλίας Πελέ που τόσο τον στήριξε

Ο Πελέ τον είχε αναλάβει υπό την προστασία του. Ήταν 19 χρόνων όταν έπαιξε για πρώτη φορά στην εθνική Βραζιλίας, αλλά η παρουσία του Μπελίνι στο κέντρο της άμυνας του έκοβε κάθε προοπτική καθιέρωσης στην βασική ενδεκάδα. Έτσι ο Μάουρο έχασε τις διοργανώσεις του 1950 και 1954 όπου έμεινε στον πάγκο. Το ίδιο έγινε και το 1958, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να στεφτεί Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Το 1962, όμως, στη Χιλή πήρε το… αίμα του πίσω. Έπαιξε σ’ όλα τα ματς και το μετάλλιο του Πρωταθλητή Κόσμου το κέρδισε με το… σπαθί του.
Διέθετε πλούσια σωματικά προσόντα, ψυχραιμία στο παιχνίδι του, αλλά ήταν λίγο βαρύς γεγονός που τον δυσκόλεψε για την περαιτέρω συνέχιση της καριέρας του.

O Μάουρο Ράμος ντε Ολιβέιρα σε αριθμούς

Πλήρες όνομα: Mauro Ramos de Oliveira Γεννήθηκε: 30 Αυγούστου 1930, Πόκος ντε Κάλντας Πέθανε: 18 Σεπτεμβρίου 2002 Εθνικότητα: Βραζιλιάνος Θέση: Κεντρικός αμυντικός Ύψος: 1μ80 Βάρος: 76 κιλά Συμμετοχές στην εθνική Βραζιλίας: 40 Γκολ: - Περίοδος:1949-62 Ομάδες 1948-59: Σάο Πάουλο 1959-67: Σάντος 1967: Μπόκα Τζούνιορς (Αργεντινή) Τίτλοι Παγκόσμιο Κύπελλο 2: 1958,62 Κόπα Αμέρικα 1: 1949 (Βραζιλία) Κόπα Λιμπερταδόρες 2:1962, 1963 (Σάντος) Διηπειρωτικό 2: 1962,63 (Σάντος) Πρωτάθλημα Σάο Πάουλο 9: 1948, 1949, 1953, 1957 (Σάο Πάουλο 1960, 1961, 1962, 1964, 1965 (Σάντος) Κύπελλο Βραζιλίας 5: 1960, 1961, 1962, 1964, 1965 (Σάντος) Τουρνουά Ρίο – Σάο Πάουλο 3: 1963, 1964, 1966 (Σάντος) Συμμετοχές σε Μουντιάλ 1954 (6η): - 1958 (1η): - 1962 (1η): 6 αγώνες

Μπέλα Γκούντμαν, ο Μουρίνιο της εποχής του!

Συνήθως για τους προπονητές λέμε ότι μια αδιάφορη ποδοσφαιρική καριέρα ακολούθησε μια πετυχημένη προπονητική ή το αντίστροφο. Ο Μπέλα Γκούντμαν θα μπορούσε να έχει μια ποδοσφαιρική καριέρα αντάξια της προπονητικής του εάν είχε ζήσει σε άλλη εποχή.
Κι όμως ως προπονητής ήταν σταρ. Τέτοιου βεληνεκούς μάλιστα που μπορούμε να τον συγκρίνουμε με τον Ζοζέ Μουρίνιο. Η ζωή του Γκούντμαν είχε τις κόντρες που έχει κι αυτή του Πορτογάλου και κάτι παραπάνω. Σημαδεύτηκε από όλες τις εξελίξεις του αιώνα μας. Κυνήγι για την εβραϊκή του καταγωγή, κομμουνιστικής κλοιός στην Ουγγαρία κι… απόδραση στη Δύση. Κρίμα που δεν την ανακάλυψε το Χόλιγουντ. Α, και κάτι ακόμα κοινό. Ο Γκούντμαν δεν ήταν μόνο προπονητής στη Πόρτο, όπως ο Μουρίνιο, αλλά κι ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον Εουσέμπιο, τον μόνο ποδοσφαιράνθρωπο στη Πορτογαλία που μπορεί να συναγωνιστεί σε φήμη τον τεχνικό της Ρεάλ Μαδρίτης.
Γεννήθηκε στην Βουδαπέστη το 1900 την εποχή της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Ήταν εβραϊκής καταγωγής. Τα ανέμελα χρόνια του όμως δεν κράτησαν πολύ. Έπαιξε στην καλύτερη ομάδα της Ουγγαρίας την ΜΤΚ Ουγγάρια, από το 1919 έως το 1921. Κάπου εκεί αποφάσισε να φύγει για τη Βιέννη. Το Ουγγρικό καθεστώς είχε ήδη να παίρνει μέτρα κατά των Εβραίων κι ο Γκούντμαν είδε τη Βιέννη ως τον ιδανικό τόπο ν’ αποφύγει τις διώξεις και τη ταλαιπωρία. Στη πρωτεύουσα της Αυστρίας γράφτηκε κατ’ ευθείαν στην Χακόα την ομάδα των Εβραίων της Βιέννης. Έμεινε εκεί τέσσερα χρόνια. Από το 1922 έως το 1926. Μόνο που το έργο που άρχισε να παίζεται το είχε ξαναδεί στη Βουδαπέστη. Διώξεις, διώξεις, διώξεις μόνο και μόνο επειδή δεν ήταν «καθαρός» Αυστριακός. Ή έστω Ούγγρος!
Οι υπεύθυνοι της ομάδας κατάλαβαν ότι έπρεπε να την… κάνουν σιγά σιγά. Πήγαν μια τουρνέ στις ΗΠΑ όπου η Εβραϊκή παροικία ήταν ισχυρή και συνέστησαν στους παίκτες τους ο καθένας να βρει κάτι να κάνει για να γλυτώσει από αυτά που έρχονται. Ο Γκούντμαν ήταν από αυτούς που… έπιασαν το μήνυμα. Και φρόντισε να κλείσει σε ομάδες της Νέας Υόρκης. Βέβαια το ποδόσφαιρο στις ΗΠΑ βρισκόταν σε νηπιακή κατάσταση, αλλά το μεροκάματο έβγαινε και ο καιρός περνούσε μάλλον ήσυχα όταν στην Ευρώπη γινόντουσαν κοσμοϊστορικές αλλαγές.
Εκεί στις ΗΠΑ έγινε προπονητής
Επιστροφή στην Ευρώπη
Ο προπονητής Γκούντμαν υπερίσχυσε του πολίτη. Έτσι λίγο πριν ξεσπάσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος κι ενώ τα σύννεφα του πολέμου είχαν απλωθεί πάνω από την Ευρώπη τον βρίσκουμε στην Ουγγαρία να προπονεό την Ουίπεστ. Νωρίτερα είχε κάνει ένα πέρασμα από την Ολλανδία και την Αυστρία. Εκεί τον βρήκε ο πόλεμος και οι διώξεις, Ο αδελφός του πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Ο ίδιος τόσκασε την τελευταία στιγμή στην Ελβετία. Το 1946 τον βρίσκει στο Βουκουρέστι στη Τσιοκανούλ. Εκεί μάλιστα απαιτεί ο μισθός του να καταβάλλεται σε λαχανικά! Η συμφωνία κλείνει. Ένα χρόνο μετά γυρίζει στην Ουγγαρία και μαζί με τους Μάρτον Μπούκοβι και Γκούσταβ Ζέμπετς αποτελούν την «Αγία Τριάδα» της προπονητικής. Είναι οι πρώτοι που εφαρμόζουν το «4-4-2»
Η καριέρα στη Δυτική Ευρώπη
Το 1949 περνά τα σύνορα. Προορισμός η Ιταλία. Πριν πάει στη Μίλαν το 1953 περνά από την Αργεντινή (Κιλμές) και την Κύπρο (ΑΠΟΕΛ). Στο Μιλάνο περνά δύο εξαιρετικά χρόνια. Μόνο που το τέλος δεν είναι το ιδανικό. Απολύεται και λέει με παράπονο: «Δεν μου είπαν ούτε αντίο μετά από δύο χρόνια δουλειάς. Ακόμα κι αν ήμουν ομοφυλόφιλος ή κατάδικος θα είχα καλύτερη αντιμετώπιση..»
Η συνέχεια της καριέρα τους είναι μια διαρκής περιπλάνηση. Με επιτυχίες περισσότερες από τις αποτυχίες. Με την Μπενφίκα κερδίζει δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών (1961,62). Μέχρι και στην Ελλάδα έρχεται (Παναθηναϊκός), το καλοκαίρι του 1967, αλλά είναι πιά μεγάλος και κουρασμένος για δουλειά σε βάθος. Παρ’όλα αυτά θα εργαστεί άλλα επτά χρόνια. Όταν στην Ελλάδα πέφτει η χούντα, το 1974, αποσύρεται από το ποδόσφαιρο.

O Μπέλα Γκούντμαν σε αριθμούς

Πλήρες όνομα: Béla Guttmann Γεννήθηκε: 13 Μαρτίου 1900 στη Βουδαπέστη Πέθανε: 28 Αυγούστου 1981 στη Βιέννη Εθνικότητα: Ούγγρος Θέση: Μέσος και αμυντικός Συμμετοχές στην εθνική Ουγγαρίας: 4 Γκολ με την εθνική Ουγγαρίας: 1 Περίοδος: 1921-24 Ομάδες 1917-19: Τόρεκβες 1919-21: ΜΤΚ Ουγγάρια 1922-26:Χακόα Βιέννης 1926: Μπρούκλιν Γουόντερερς 1926-29: Νιού Γιορκ Τζιανς 1929-30: Νιού Γιορκ Χακόα 1930: Νιού Γιορκ Σόκερ Κλαμπ 1931-32: Χακόα Ολ σταρ Τίτλοι Πρωτάθλημα Ουγγαρίας 2: 1920,21 Πρωτάθλημα Αυστρίας 1: 1925 Κύπελλο ΗΠΑ 1: 1929 Προπονητική καριέρα 1933-35: Χακόα Βιέννης 1935-35: Εϊνχέντε (Ολλανδία) 1937-38: Χακόα Βιέννης 1938-39: Ουίπεστ 1945: Βάσας Βουδαπέστης 1946: Τσιοκανούλ Βουκουρεστίου 1947-48: Κίπεστ 1949-50: Πάδοβα 1950-52: Τριεστίνα 1952: Κιλμές (Αργεντινή) 1952-53: ΑΠΟΕΛ 1953-55: Μίλαν 1955-56: Βιτσέντσα 1957: Χόνβεντ 1957-58: Σάο Πάολο 1958-59: Πόρτο 1959-62: Μπενφίκα 1962: Πενιαρόλ 1964: Εθνική Αυστρίας 1965-66: Μπενφίκα 1966-67:Σερβετ 1967: Παναθηναϊκός 1973: Αούστρια Βιέννης 1973-74: Πόρτο Τίτλοι Κύπελλο Πρωταθλητριών 2: 1961,62 Μίτροπα Καπ 1: 1939 Πρωτάθλημα Ουγγαρίας 2: 1939,47 Πρωτάθλημα Πορτογαλίας 3: 1959, 60,61 Κύπελλο Πορτογαλίας 1: 1962 Πρωτάθλημα Σάο Πάολο 1: 1957

Ζοζέ Αλταφίνι-Μεάτσα: Έπαιξε σε δύο Μουντιάλ με διαφορετικές εθνικές

Ήταν ο κλασσικός σέντερ φορ. Ένας διαρκής πονοκέφαλος για οποιοδήποτε αμυντικό. Διέθετε δύναμη, ορμή, πείσμα, ενώ ήταν καλός με τα δύο πόδια, αλλά και στο ψηλό παιχνίδι. Αντιπροσωπευτικός τύπος του κυνηγού κρούσεως που ήξερε να ενθουσιάζει τα πλήθη
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 στην πρεμιέρα κόντρα στην Αυστρία πέτυχε δύο γκολ. Στους άλλους αγώνες όμως προτιμήθηκε ο Βαβά. Στη διάρκεια του Μουντιάλ τον απέκτησε η Μίλαν. Στην Ιταλία έμεινε είκοσι χρόνια. Εξ αιτίας της Ιταλικής καταγωγής του πολιτογραφήθηκε Ιταλός και στο επόμενο Μουντιάλ έπαιξε με τη «Σκουάντρα Ατζούρα». Οταν εγκατέλειψε το ποδόσφαιρο εργάστηκε ως σχολιαστής της Ιταλικής τηλεόρασης.
Στην Ιταλία αναγκάστηκε ν’ αλλάξει και το όνομά του. Στη Βραζιλία τον ήξεραν όλοι ως «Ματσόλα». Τον ονόμαζαν έτσι αφού έμοιαζε στο στιλ παιχνιδιού με τον Βαλεντίν, τον πατέρα του Σάντρο Ματσόλα Χρησιμοποίησε το Αλταφίνι. Κι έμεινε στην ιστορία
Σε 568 αγώνες στην καριέρα του (οι 52 στα Κύπελλα Ευρώπης) σημείωσε 208 γκολ

O Ζοζέ Αλταφίνι σε αριθμούς

Πλήρες όνομα: José João Altafini – Mazola Εθνικότητα: Βραζιλιάνος/Ιταλός Θέση: Σέντερ φορ Γεννήθηκε: Πιρασικάμπα, 27 Αυγούστου 1938 Υψος: 1μ74 Βάρος: 68 κιλά Διεθνής (με Βραζιλία): 8 (1957-58) Γκολ: 3 Πρώτο ματς: 16 Ιουνίου 1957, Σάο Πάολο με Πορτογαλία 3-0 Τελευταίο ματς: 19 Ιουνίου 1958, Γκέτεμποργκ με Ουαλία 1-0 Διεθνής (με Ιταλία): 6 Γκολ: 5 Πρώτο ματς: 15 Οκτωβρίου 1971, Τελ Αβίβ, με Ισραήλ 4-2 Τελευταίο ματς: 2 Ιουνίου 1962, Σαντιάγκο με Χιλή 0-2 Συμμετοχές σε Μουντιάλ: 1958 (1η):3 αγώνες (310’), 2 γκολ 1962 (9η): 2 αγώνες (με την Ιταλία) Ομάδες: 1948-56 Ατλέτικο Πιρασικάμπα Σάο Πάουλο 1956-58 Παλμέϊρας 1958-65 Μίλαν (Ιταλία) 1965-72 Νάπολι (Ιταλία) 1972-76 Γιουβέντους (Ιταλία) 1976-79 Κιάζο (Ελβετία) 1980-81 Μεντρίσιο (Ελβετία-Β κατηγορία) Τίτλοι: Μουντιάλ 2: 1958,62 Κύπελλο Πρωταθλητριών 1:1963 (Μίλαν) Πρωτάθλημα Ιταλίας 4:1959,62 (Μίλαν), 1973,75 (Γιουβέντους) 1ος σκόρερ Κ.Πρωταθλητριών 1:1963 (14 γκολ) 1ος σκόρερ στο «καμπιονάτο» 1: 1963 (14 γκολ)

Σεζόν	Ομάδα	Κατ.	Συμ/χές	Γκολ
1958-59	Μίλαν	Α’	32	28
1959-60	Μίλαν	Α’	33	20
1960-61	Μίλαν	Α’	34	22
1961-62	Μίλαν	Α’	33	22
1962-63	Μίλαν	Α’	31	11
1963-64	Μίλαν	Α’	30	14
1964-65	Μίλαν	Α’	12	3
1965-66	Νάπολι	Α’	34	14
1966-67	Νάπολι	Α’	27	16
1967-68	Νάπολι	Α’	29	13
1968-69	Νάπολι	Α’	21	5
1969-70	Νάπολι	Α’	15	8
1970-71	Νάπολι	Α’	25	7
1971-72	Νάπολι	Α’	29	8
1972-73	Γιουβέντους	Α’	23	9
1973-74	Γιουβέντους	Α’	21	7
1974-75	Γιουβέντους	Α’	20	8
1975-76	Γιουβέντους	Α’	10	1
ΣΥΝΟΛΟ			459	216

Γκιουζέπε Μεάτσα: Σύμβολο της Ιταλίας και της Ίντερ

Από τα 17 χρόνια του έπαιζε στην Ίντερ και στα 20 του φόρεσε τη μπλέ φανέλα της εθνικής. Για πολλούς ο κορυφαίος ιταλός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών!
Ξεκίνησε μεσοεπιθετικός για να γίνει αργότερα δεξιός χαφ, αλλά ουσιαστικά μπορούσε να αγωνιστεί σε οποιαδήποτε θέση της επίθεσης.
Σκληρός, πειθαρχημένος, οργανωτικός, αλλά και έξυπνος, όπως θα πρέπει να είναι κάθε επιθετικός στα 23 του χρόνια ήταν ήδη ο ηγέτης στην εθνική ομάδα. Όλες οι κινήσεις περνούσαν από αυτόν. Ήταν μόνος του ο άνθρωπος – ομάδα. Με τη δική του καλή απόδοση η «σκουάντρα ατζούρα» έφθανε στη νίκη και όταν υστερούσε αποδιοργανωνώταν. Έγινε διάσημος το 1930 όταν στον αγώνα με την Ουγγαρία στη Βουδαπέστη πέτυχε τα τρία από τα πέντε ιταλικά γκόλ. Εξαιρετικός στις εκτελέσεις φάουλ, αλλά και έξυπνος. Έμεινε στην ιστορία για τον τρόπο που είχε να προκαλεί τον αντίπαλο τερματοφύλακα να βγει από την εστία του για να μπορέσει να τον πλασάρει με μεγαλύτερη ευκολία. Τα καλύτερα ποδοσφαιρικά του χρόνια τα πέρασε στην Ίντερ. Παρουσίασε ένα πρόβλημα στη κυκλοφορία του αίματος στα πόδια κι έμεινε εκτός γηπέδων για ένα χρόνο. Επέστρεψε, αλλά στη μεγάλη αντίπαλο, τη Μίλαν στην οποία αγωνίστηκε δύο σεζόν.
Πήρε μέρος σε 440 αγώνες στο «καμπιονάτο» και σημείωσε 269 γκολ.
Προσπάθησε να ακολουθήσει καριέρα προπονητή, αλλά δεν τα κατάφερε. Εργάστηκε ως συνεργάτης του Μπερέτα στην Ιταλία, πήγε στη Τουρκία, αλλά δεν κατάφερε να έχει τις ίδιες επιτυχίες που είχε ως ποδοσφαιριστής.

O Γκιουζέπε Μεάτσα σε αριθμούς

Όνομα: Μεάτσα Τζουζέπε (Giuseppe Meazza) Εθνικότητα: Ιταλός Θέση: Ενδιάμεσος κυνηγός Γεννήθηκε: 23 Αυγούστου 1910 στο Μιλάνο Πέθανε: 21 Αυγούστου 1979 στο Ραπάλο Ύψος: 1μ69 Βάρος: 73 κ. Ομάδες 1924-40 Ιντερ 1940-42 Μίλαν 1942-43 Γιουβέντους 1944 Βαρέζε 1945-46 Αταλάντα Μπέργκαμο 1946-47 Ιντερ Συμμετοχές στην εθνική Ιταλίας: 53 Γκολ με την εθνική: 33 Πρώτο ματς: 9 Φεβρουαρίου 1930 στη Ρώμη με Ελβετία 4-2 Τελευταίο ματς: 20 Ιουλίου 1939 στο Ελσίνκι με Φινλανδία 3-2 Συμμετοχές σε Μουντιάλ 1934 (1η): 5 αγώνες (510’), 2 γκολ 1938 (1η): 4 αγώνες (390’), 1 γκολ Τίτλοι: Μουντιάλ 1: 1934,38 Διεθνές Κύπελλο 2: 1930,35 Πρωταθλητής Ιταλίας 2: 1930,38 Κυπελλούχος Ιταλίας 1: 1939 1ος σκόρερ στο πρωτάθλημα: 1930 (31 γκολ), 1936 (25), 1938 (20) 1ος σκόρερ στο Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης 3: 1930 (7 γκολ), 1933 (5), 1936 (10) Καριέρα προπονητή 1945-46: Αταλάντα 1946-48: Ίντερ 1949: Μπεσίκτας 1949-51: Προ Πάτρια 1952-53: Εθνική Ιταλίας 1955-56: Ίντερ 1957: Ίντερ

Γιάννης Στέφας, το νο1 του μεγάλου ΠΑΟΚ

Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι γεγονός έχει βγάλει αρκετούς σπουδαίους τερματοφύλακες. Ο καθένας έχει γράψει την δική του ξεχωριστή ιστορία. Άλλοι είχαν την ευκαιρία να φορέσουν και την φανέλα της εθνικής Ελλάδος, άλλοι όχι για πολλούς και διάφορους λόγους..

	Του ΜΑΝΟΥ ΣΤΑΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ.

Ενας από αυτούς που ανήκουν στην κατηγορία τη δεύτερη, είναι αναμφισβήτητα ο Γιάννης Στέφας. Τερματοφύλακας μεγάλης κλάσεως με αντανακλαστικά, ευλυγισία, διορατικότητα, αλτικότητα , στοιχεία που τον βοήθησαν αρκετά για να κάνει μεγάλη καριέρα, σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Ο Στέφας γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου του 1949 στη Κόρινθο. Εκεί πραγματοποίησε και τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα, παίζοντας και ως τερματοφύλακας αλλά κάποιες φορές και ως σέντερ φορ..Ομως οι διάφοροι προπονητές του του έλεγαν συνέχεια «Γιάννη, εσύ πρέπει να γίνεις τερματοφύλακας και θα φτάσεις ψηλά».

Και πράγματι ο Γιάννης άκουσε τις συμβουλές τους και άρχισε να δίνει μεγαλύτερη προσοχή στην θέση του γκολκήπερ. Πρωτόπαιξε που αλλού στη γενέτειρά του ομάδα της Κορίνθου αλλά πολύ σύντομα το ταλέντο του άρχισε να γίνεται ευρύτατα γνωστό σ όλη την Ελλάδα και ο μεγάλος πρόεδρος του ΠΑΟΚ, ο Γιώργος Παντελάκης το καλοκαίρι του 1972 μετά από αστραπιαίες ενέργειες κατάφερε να τον εντάξει στο δυναμικό της ομάδας του.

Ο Στέφας τότε ήταν 23 ετών και με λίγη εμπειρία από παιχνίδια της β’ κατηγορίας όπου αγωνιζόταν με την Κόρινθο. Στην ομάδα της Μακεδονίας όμως μεγαλούργησε. Θα έλεγα μάλιστα ότι η τύχη τον αδίκησε γιατί θα μπορούσε κάλλιστα να φορέσει και τη φανέλλα της εθνική Ανδρών κι όχι μόνο της Ελπίδων. Οι τότε διοικούντες την ΕΠΟ όμως και ο ομοσπονδιακός προπονητής φρόντιζε να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στις ομάδες του Κέντρου.

Ετσι ο Στέφας που δύσκολα μπορούσε να τον νικήσει επιθετικός, δεν έπαιξε ούτε μία φορά στην εθνική Ελλάδος!!!.

Επειδή είχα την τύχη να τον παρακολουθήσω σε ουκ ολίγα παιχνίδια θα έλεγα ότι όταν ήταν στην μέρα του, δύσκολα, πολύ δύσκολα μπορούσε να δεχθεί γκολ. Μαζί με τον Παναγιώτη Κελεσίδη ήταν οι δύο κορυφαίοι πορτιέρο του Ελληνικού πρωταθλήματος την εποχή εκείνη.

Ηταν μέλος της ΜΕΓΙΣΤΗΣ ομάδας του ΠΑΟΚ που όλοι μας (οι παλαιότεροι συγκεκριμένα) θαυμάσαμε την τριετία 1972-1975 με Κούδα,Σαράφη,Παρίδη, Ασλανίδη, και τους άλλους σούπερ άσσους της εποχής…Ομάδα που χαιρόσουν να βλέπεις ασχέτως τι ομάδα συμπαθούσες.

Ο Γιάννης όπως και άλλοι, πολλοί της εποχής εκείνης θα μπορούσε να κάνει μεγάλη καριέρα και στο εξωτερικό αλλά βλέπετε δεν υπήρχε τότε «υπόθεση Μποσμάν».Ετσι κανένας από την γενιά του δεν πέρασε τα σύνορα για να δείξει το ταλέντο του και να κερδίσει και περισσότερα χρήματα. Αν και όχι ιδιαίτερα ψηλός (μόλις 1μ78) εντούτοις είχε μεγάλη αλτικότητα και κέρδιζε τους αντιπάλους επιθετικούς σχεδόν σε κάθε έξοδό του. Οι αποκρούσεις του από την άλλη ήταν κάτι το εκπληκτικό.

Ο Στέφας το 1974 μαζί με την «χρυσή ομάδα»του ΠΑΟΚ κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος νικώντας στον τελικό τον Ολυμπιακό (2-2 κανονική διάρκεια και παράταση) στα πέναλτι με 4-3. Μάλιστα στη κανονική διάρκεια απέκρουσε και πέναλτι του Πέτρου Καραβίτη,κι ενώ το σκορ ήταν 1-1.

Το καλοκαίρι του 1975 έπεσε σε μία όχι και τόσο καλή σαιζόν για την ομάδα του με αποτέλεσμα να είναι ένα από τα θύματα που έπρεπε να αλλάξουν σύλλογο. Ετσι μη θέλοντας να πάει κάπου αλλού να συνεχίσει την σταδιοδρομία του, γύρισε στην ιδιαιτέρα του πατρίδα κι αγωνίσθηκε για 3 χρόνια με την φανέλλα της Κορίνθου.Στο διάστημα αυτό την βοήθησε να κερδίσει την άνοδό της στην πρώτη κατηγορία. Το 1982 σε ηλικία μόλις 33 ετών πήρε την μεγάλη απόφαση και «κρέμασε τα γάντια του»,έχοντας αγωνισθεί σε 113 παιχνίδια (από αυτά τα 60 με τον ΠΑΟΚ).

Ο Γιάννης Στέφαν τους τελευταίους έξι μήνες αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας (ταλαιπωρούνταν από την επάρατη νόσο) και το απόγευμα του Σαββάτου , 17 Ιουλίου 2010, απόγευμα άφησε την τελευταία του πνοή στην κατοικία του, στον Ισθμό Κορίνθου, σε ηλικία 61 ετών.

Αφησε πίσω του τη σύζυγό του και τις δύο κόρες τους.

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι το μεσημέρι του Σαββάτου βρισκόταν στο σπίτι του ο γενικός γραμματέας των βετεράνων, Νίκος Σπανδωνίδης και η σύζυγός του, και από το κρεβάτι του πόνου ο Γιάννης συζητούσε μαζί του για το φιλικό με τον Άγιαξ του Κρόιφ στην Τούμπα στο οποίο είχε αγωνιστεί και είχε έρθει ισόπαλο 1-1

Μπράβο στον Δήμαρχο Λουτρακίου- Περαχώρας

Εν τω μεταξύ μετά από πρόταση του Δημάρχου, Λουτρακίου- Περαχώρας Γιώργου Γκιώνη, θα δοθεί το όνομα του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή Γιάννη Στέφα στο ποδοσφαιρικό γήπεδο της Ισθμίας, το οποίο κατασκευάζει ο Δήμος του. Η απόφαση είχε παρθεί στις 5 Ιουλίου 2010!!

Συγκεκριμένα πριν την έναρξη της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου, που διεξήχθη ( 5 Ιουλίου 2010) , ο κ. Γ. Γκιώνης ζήτησε να υπάρξει ομόφωνη απόφαση

«που αποτελεί οφειλόμενη τιμή σε ένα σημαντικό συμπατριώτη μας», προκειμένου το Δημοτικό Συμβούλιο να τιμήσει τον Γιάννη Στέφα και να δώσει στο νέο ποδοσφαιρικό γήπεδο Ισθμίας το όνομά του. Η πρόταση έγινε αποδεκτή.

Μάλιστα είχε δηλώσει τότε ο κ.Γκιώνης:

«Ο Γιάννης Στέφας είναι ένας ανιδιοτελής εργάτης του αθλητισμού. Είναι από τις προσωπικότητες που έδωσαν την ψυχή τους στο ποδόσφαιρο, αποτέλεσαν και αποτελούν πρότυπο για όλους μας, και κέρδισε μόνο το χειροκρότημα και την αναγνώριση του κόσμου», υπενθυμίζοντας ότι ο κ. Γ. Στέφας «ήταν από τους στυλοβάτες της μεγάλης ομάδας της Κορίνθου που έφθασε στην Πρώτη Εθνική Κατηγορία, ενώ φόρεσε επάξια και την φανέλα του ΠΑΟΚ».

Η τύχη βέβαια έπαιξε το δικό της παχνίδι και ο Γιάννης Στέφας δεν θα μπορέσει είναι να ρίξει το πρώτο σουτ στο νέο γήπεδο που θα έχει το όνομά του…    Ο αγώνας ΠΑΟΚ – Αγιαξ

Μιχάλης Κρητικόπουλος: Πεθαίνοντας στο γήπεδο

Εκείνο το απόγευμα της 20ης Ιουλίου η ζέστη ήταν έντονη. Η παρουσία των βετεράνων του Ολυμπιακού ανέβαζε ακόμα περισσότερο το θερμόμετρο. Η ομάδα της Άνδρου αντιμετώπιζε τους βετεράνους του Ολυμπιακού στο πλαίσιο εκδήλωσης της οικογένειας Γουλανδρή. Ο Μιχάλης Κρητικόπουλος ήταν χαρούμενος. Είχε σημειώσει γκολ, από ασιστ του Προτάσοφ κι απολάμβανε το παιχνίδι. Ξαφνικά, γύρω στο 30’ χάνει τις αισθήσεις του. Σωριάζεται στο χώμα. Λίγο μετά αφήνει τη τελευταία του πνοή. «Οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου» είπαν οι γιατροί.
Ο Μιχάλης Κρητικόπουλος θα είχε τον θάνατο που ονειρεύεται κάθε ποδοσφαιριστής, εάν δεν ήταν μόλις 56 χρόνων κι είχε μπροστά του να χαρεί πολλά πράγματα. Από την οικογένειά του μέχρι τον Ολυμπιακό που κι αυτός ήταν προέκταση της οικογένειας.
Η μοίρα τάφερε έτσι να σβήσει σε μια εκδήλωση της οικογένειας που σημάδεψε και τη δική του πορεία. Ο Νίκος Γουλανδρής, πρόεδρος του Ολυμπιακού το καλοκαίρι του 1973 είχε δώσει στον Εθνικό το μυθικό ποσό των εννέα εκ. δρχ για να τον αποκτήσει. Άλλο 1,5 εκ. δρχ είχε πάρει ο ίδιος ο Μιχάλης, ποσό που ήταν αρκετό να κάνει πολλούς συναδέλφους του να… σκάσουν από ζήλια. Τα λεφτά έτσι κι αλλιώς ήταν πολλά. Πάρα πολλά.
Η φτώχεια της Καισαριανής
Καισαριανή 1946. Καμιά σχέση με τη σημερινή πολιτεία και τα ουζερί. Τότε, όπως γράφει κι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος στο «σαββατόβραδο στη Καισαριανή»… Κι όλα μοιάζαν ουρανός και ψωμί σπιτίσιο/κι όλα μοιάζαν ουρανός και πικρό πικρό ψωμί.
Αυτό το… πικρό ψωμί κυνηγούσε ο Βασίλης Κρητικόπουλος, χειριστής γερανού στον Πειραιά. Κατέβαινε στο λιμάνι για το μεροκάματο και τη μεγάλη του αγάπη: Τον Εθνικό.
Ο Μιχαλάκης κλωτσούσε το τόπι στις αλάνες τις περιοχής και γρήγορα ξεχώρισε. Πήγε στον ΓΣ Καισαριανής (1962-63), τον τσίμπησε για ένα χρόνο ο γείτονάς του, ο Αστέριος Μπέλλας για τον Παναιγιάλειο (1963-64) και κατέληξε στον Εθνικό (1964-73) του Δημήτρη Καρέλα προς μεγάλη ικανοποίηση του κυρ Βασίλη, αλλά και των «γαλάζιων» του Πειραιά.
Ο Νίκος Γουλανδρής στο παζλ του μεγάλου Ολυμπιακού ήθελε και τον Κρητικόπουλο. Τον πήρε και τον γέμισε… χιλιάρικα. Ακόμα και τότε ο χαρακτήρας του δεν άλλαξε. Ήταν το καλό παιδί που ποτέ δεν θα δημιουργούσε πρόβλημα, που παντρεύτηκε τον παιδικό του έρωτα, τη γειτονοπούλα του Αννα που έκανε μια ήσυχη ζωή.
Στον Πειραιά κέρδισε τρία πρωταθλήματα, ένα κύπελλο, ενώ τη καριέρα του την έκλεισε στον Απόλλωνα την περίοδο 1980-81.
Τι τον έκανε να ξεχωρίζει: Η ταχύτητά του. Δύσκολα ο αμυντικός κατάφερνε να τον προλάβει. Ένα ακόμα ατού του οι κεφαλιές ψαράκι
Το γήπεδο: Το νέο γήπεδο της Καισαριανής φέρει το όνομά του. Έξω από αυτό υπάρχει μια προτομή του γλύπτη Γιώργου Ρουμελιώτη που έπαιξε για λίγο στους ερασιτέχνες του Ολυμπιακού

O Μιχάλης Κρητικόπουλος σε αριθμούς	Γεννήθηκε: 3 Ιανουαρίου 1946 στη Καισαριανή Πέθανε: 20 Ιουλίου 2002 στην Άνδρο Θέση: Επιθετικός Ομάδες 1962-63: Γ.Σ.Καισαριανής 1963-64: Παναγιάλειος 1964-73: Εθνικός 1973-80: Ολυμπιακός 1980-81: Απόλλων Αθηνών Τίτλοι Πρωτάθλημα Ελλάδος: 1974,75,80 Κύπελλο Ελλάδος: 1975 Συμμετοχές στην Α’ εθνική: 422 Γκολ στην Α’ εθνική: 163 Συμμετοχές στην εθνική ομάδα: 28 Γκολ: 3