Ατίλιο Φεράρις: Ο θάνατος ήρθε στο γήπεδο!

Ο Ρωμαίος μποέμ που αγάπησε το ποδόσφαιρο και τη «γλυκειά ζωή»
Πολλά χρόνια πριν ο Φρεντερίκο Φελίνι γυρίσει την «Ντόλτσε Βίτα» την ταινία που έδειξε την γλυκιά, αλλά και άσωτη ζωή, της αιώνας πόλης, της Ρώμης, ένας ποδοσφαιριστής, ο Ατίλιο Φεράρις αγάπησε με πάθος τη πόλη του, τις δύο μεγάλες ομάδες της, τη Ρόμα και τη Λάτσιο, αλλά και τη ζωή της. Και διάλεξε, βετεράνος πια, να πεθάνει μέσα στο γήπεδο «χτυπημένος» από τις δύο αγάπες του. Τις γυναίκες και το ποδόσφαιρο!
Ήταν 8 Μαΐου του 1947. Η Ιταλία κατεστραμμένη από τον πόλεμο προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της. Στο Μοντεκατίνι της Τοσκάνης γινόταν ένας ακόμη αγώνας επιλέκτων για να συγκεντρωθούν χρήματα για τους αναξιοπαθούντες ποδοσφαιριστές. Ήσαν εκεί αστέρια από όλο τον κόσμο. Βετεράνοι του χθες. Ο Ατίλιο Φεράρις ήταν κι αυτός εκεί. Στα 43 του χρόνια μπορούσε να ξεδιπλώσει κάποιες πτυχές του σπουδαίου του ταλέντου. Κάποια στιγμή αισθάνθηκε αδιαθεσία. Έπιασε με το χέρι του το μέρος της καρδιάς και σωριάστηκε στο έδαφος. Στο νοσοκομείο που μεταφέρθηκε απλά διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
Γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου 1904 και πρόλαβε να ζήσει όλες τις μεγάλες στιγμές του Ιταλικού ποδοσφαίρου προπολεμικά. Κι όχι μόνο αυτό. Να πρωταγωνιστήσει σε κάποιες από αυτές. «Μεγάλωσε» ποδοσφαιρικά στη Φορτιτούντο, αλλά το 1927 τον ανακάλυψαν τα λαγωνικά της Ρόμα. Η ομάδα μόλις είχε δημιουργηθεί. Είχαν ενωθεί για τον σκοπό αυτό η Αλμπα και η Ρόμαν για να δημιουργήσουν ένα ισχυρό σύλλογο. Γρήγορα ο Φεράρις έδειξε τη μεγάλη του κλάση. Αγωνιζόταν στο άκρο της μεσαίας γραμμής. Όμως ήταν ένας διαρκής πονοκέφαλος για την ομάδα του. Ο Φεράρις ήταν ειρωνικός, επαναστάτης, μανιώδης καπνιστής και λάτρης του ωραίου φύλλου. Το ποδόσφαιρο το θεωρούσε αγαθό κι όχι επάγγελμα. Έλεγε ότι έπαιζε ποδόσφαιρο όταν το ένοιωθε. Στη Ρώμη όμως του φασίστα Μουσολίνι τέτοιες θεωρίες ξεπερνούσαν τα όρια.
Τον Μάρτιο του 1934 η Ρόμα τον τιμώρησε για απειθαρχία και η συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο της ίδιας χρονιάς έμοιαζε με όνειρο άπιαστο. Μία Κυριακή τ΄Απρίλη ο Βιτόριο Πότσο, ο παμπόνηρος προπονητής της εθνικής Ιταλίας τον συνάντησε τυχαία. Έδειχνε στεναχωρημένος κι ο Πότσο δεν έχασε την ευκαιρία. Του ανακοίνωσε την πρόθεση του να τον καλέσει σε κάποιες από τις προπονήσεις της εθνικής ομάδας. Από εκεί και πέρα ήταν στο χέρι του ν’ αρπάξει την ευκαιρία.
Ο Ιταλός τεχνικός ήξερε τι θα μπορούσε να προσφέρει ο Ατίλιο. Δεν τον ήθελε όμως μόνο για τα αναμφισβήτητα ποδοσφαιρικά του προσόντα, αλλά και το εκρηκτικό ταπεραμέντο του. Ήξερε όταν εάν ο Ατίλιο το έβαζε πείσμα θα ξεσήκωνε τους συμπαίκτες του για τον κοινό σκοπό.
Έτσι κι έγινε. Από τις πρώτες προπονήσεις ξύπνησε το… θηρίο που είχαν λατρέψει οι Ρωμαίοι. Στο Μουντιάλ ήταν από τους καλύτερους της «Σκουάντρα Αντζούρα». Στο ματς με την Ισπανία έπαιξε έξοχα, με αντίπαλο την Αυστρία ήταν και πάλι ο γνωστός μαχητής που έβγαζε τις τέλειες μπαλιές στους επιθετικούς. Η Ιταλία έγινε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια κι ο Φεράρις ένα μεγάλο αστέρι.
Οι Ιταλοί τον λάτρεψαν, αλλά οι Άγγλοι τον χαρακτήρισαν «λιοντάρι του Χάϊμπουρι». Στις 14 Νοεμβρίου 1934 η παγκόσμια πρωταθλήτρια Ιταλία αντιμετώπισε την Αγγλία στην έδρα της Αρσεναλ. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά άρχισαν τα δύσκολα με την αποβολή του Μόντι. Κι ο Ατίλιο ανέλαβε δράση. Εμψύχωνε τους συμπαίκτες του, επιστράτευσε όλη του τη μαχητικότητα και λίγο έλειψε να γίνει η έκπληξη. Η Ιταλία αν κι έπαιζε με δέκα παίκτες έχασε μόλις με 3-2!
Είδωλο πια μίας χώρας κι όχι απλά μίας πόλης, έστω κι αν αυτή ήταν η πρωτεύουσα ο Ατίλιο δεν μπορούσε να μην ενδώσει στους πειρασμούς που έβρισκε στον δρόμο του. Ως σταρ είχε περισσότερες γυναίκες στα πόδια του, περισσότερα ξενύχτια, γενικά περισσότερες καταχρήσεις. Όσο για την καριέρα του άρχισε να παίρνει την κατιούσα. Στις 17 Φεβρουαρίου 1935 έπαιξε στη Ρώμη στον 28ο και τελευταίο του αγώνα με την εθνική (Ιταλία – Γαλλία 2-1). Λίγο νωρίτερα είχε «μετακομίσει» στην αιώνια αντίπαλο της Ρόμα, τη Λάτσιο. Έμεινε μόλις δύο χρόνια. Τον πρώτο χρόνο έπαιξε σε 21 ματς και τον επόμενο μόλις σε εννιά. Το 1936 μετακόμισε στην Μπάρι. Έπαιξε δύο χρόνια, αλλά ο Ιταλικός νότος του φάνηκε αβάσταχτος. Επιστροφή στη Ρόμα το 1938, αλλά μόλις 12 παρουσίες στο «καμπιονάτο».
Το 1939 επεχείρησε να παίξει στην Κατάνια, ομάδα Β΄ κατηγορίας πριν τα παρατήσει οριστικά. Έτσι κι αλλιώς σ’ αυτήν την ομάδα έπαιξε μόλις στα μισά παιχνίδια.
Ο πόλεμος, η κατάρρευση του Μουσολίνι, η βαθιά οικονομική κρίση που βύθισε την Ιταλία η απόβαση των συμμάχων έκαναν τον Ατίλιο Φεράρις φτωχό και άσημο. Ελάχιστοι πια θυμόντουσαν το «λιοντάρι του Χάϊμπουρι». Υπήρχαν άλλες προτεραιότητες. Παρ΄ όλα αυτά ο θάνατος του δημιούργησε αίσθηση. Ο Φεράρις όπως έλεγε στους φίλους του περίμενε να πεθάνει μετά από κάποιο δυνατό γλέντι. Τελικά πέθανε παίζοντας ποδόσφαιρο. Η μοίρα κράτησε για τον εαυτό της το δικαίωμα να φύγει με μία από τις δύο του αγάπες. Η στρογγυλή θεά πρόλαβε τις γυναίκες!

O
Ατίλιο
Φεράρις
σε
αριθμούς
Γεννήθηκε:26 Μαρτίου 1904 στη Ρώμη
Πέθανε: 8 Μαΐου 1947 στο Μοντεκαντίνο της Τοσκάνης
Εθνικότητα: Ιταλική
Θέση: Μέσος
Ύψος: 1μ70
Βάρος: 70 κιλά
Ομάδες
1925-27: Φορτουνάτο Ρόμα
1927-36: Λάτσιο
1936-38: Μπάρι
1939-40: Κατάνια
Συμμετοχές στην εθνική Ιταλίας: 28 (περίοδος 1926-35)
Τίτλοι
Μουντιάλ 1934
Χάλκινο μετάλλιο στο Ολυμπιακό Τουρνουά του 1928.
Advertisements

3 thoughts on “Ατίλιο Φεράρις: Ο θάνατος ήρθε στο γήπεδο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s